IN MEMORIAM Jos van Limpt 'De Klak' * 13-08-1922 † 03-03-2004 |
Zondag 28 november 1976. In een bomvol café 'De Molen' aan de Lensheuvel in Reusel
wordt een lot duiven van de Gebroeders Borgmans geveild. Aandachtig volg ik de
verrichtingen van de verkoopleider teneinde de koop waar ik mijn zinnen op heb
gezet, niet te missen. Plotseling buigt mijn vader, die naast mij zit, zich naar
mij toe en fluistert met enig ontzag: 'volgens mij is die man dààr De Klak'. Jos van Limpt-de Klak, dat is een fenomeen. Ik ken alleen zijn naam. Die heeft
de klank van een onaantastbare grootheid. In mijn club wordt met ontzag over hem
gesproken zonder dat overigens iemand ooit hem in levende lijve had ontmoet. Ik strek mij en kijk in de aangeduide richting. Aan de andere kant van de zaal staat een goedlachse vijftiger, een heel gewone man eigenlijk. En zonder 'klak'.... Niet helemaal overtuigd, wend ik mij tot mijn andere, onbekende buurman die kennelijk uit de streek komt. 'Is dat Jos de Klak'? De man kijkt mij eerst verbaasd aan: zoveel onbenul! Dan knikt hij heftig en begint half luid, half fluisterend een verhaal. 'Tegen diejen 'Klak' is nie te speule. As ge tien keer teugen 'em speult, bent ge negen keer gezien!' Die middag werp ik nog een aantal keren steels een blik op die beroemde liefhebber. Maar hem aanklampen en kennis maken, neen, dat durf ik niet aan. Eerst veel jaren later trek ik de stoute schoenen aan en belandt in het duivenkantoor aan de Wilheminalaan. En direct heb ik spijt dat ik hem al niet in '76 heb aangeklampt. Wat een kenner! Maar tegelijkertijd: wat is die man, zijn wereldfaam ten spijt, onverstoorbaar zichzelf gebleven! Uren hebben we gepraat over de duiven. Maar niet alleen daarover. Veel meer zaken dan alleen duiven hielden hem bezig. En had hij ook over veel zaken een uitgesproken mening. Jos was een aimabel verteller. Hij werd nooit moe te vertellen met welk donderend geweld zijn '43-duifke' na een vlucht altijd naar binnen schoot. Of de manier waarop hij de gewilde trofee 'De Gouden Duif' op een zware Orleans voor de neus van Janssen-de Smed van Bladel wegkaapte. Of de manier waarop Dr. Linssen hem door een ernstige ziekte sleepte. En hoeveel geluk hij had gehad bij het kweken van zijn '613'. Of over die echtgenote van een duivenliefhebber die haar man wilde verrassen met een paar eitjes van Jos' duiven maar op een moment aanbelde dat er niemand thuis was. Een attente buurvrouw meldde de absentie van de familie Van Limpt en vroeg het vrouwtje wat ze kwam doen. Toen de vrouw had uitgelegd dat ze voor eieren kwam, schoot de onnozele buurvrouw haar in sappig Kempisch te hulp: 'Awel, dan bekomt ge toch van mij een paor eier! 'K heb ze sjuust bij de kieppen weggevat'! Inmiddels is Jos vanLimpt niet meer. Op 3 maart 2004 is hij temidden van zijn dierbaren ingeslapen. Jos bood langdurig weerstand tegen een slepende ziekte. Zijn lot droeg hij met een onvoorstelbare veerkracht die gebaseerd was op de onvoorwaardelijke steun van zijn vrouw Marie en de aanhoudende prestaties van zijn gevleugelde vrienden. Dankzij soigneur Cor van Gestel, zijn vrouw Annie en Janus & Herman Borgmans heeft Jos tot het laatst kunnen genieten van onnavolgbare prestaties. Jarenlang hield Jos van Limpt-de Klak zich staande in een ongelijke strijd maar uiteindelijk moest hij toch buigen voor het onvermijdelijke. Zijn leven had niet beter gesymboliseerd kunnen worden dan door de 'Gouden Duif' die tijdens de uitvaartplechtigheid op zijn kist prijkte... Jos, rust zacht. |
