De eerste rij collums van drs S.H. Uttle!

1) Een veer in je .....

2) Kurken & kubussen

3) Vallen voor getallen.

4) De schreeuw van de sneeuw

5) Opleuken

6) Vakantie!

7) Nuanceren

8) Verzot op de Hollandse pot

9) Geurvreters

10) Niet pluis op de buis.

11) Magic

 Volgende 11 collums

Een veer in je .....

Afgelopen vakantie, het is al even geleden, heb ik besteed om de historie van het badminton boven water te krijgen. De leden van badmintonvereniging vermaken zich menig avond met het slaan van een shuttle zonder te weten hoe dit nu eigenlijk is ontstaan. Daarom deze zomer maar eens niet naar Frankrijk, Spanje of Oostenrijk gegaan maar...de geschiedenis in. Het plannen van deze ontdekkingsreis was een moeilijkheid op zich. Waar moest ik beginnen? Het beste leek mij te starten aan de bron. Een aantal leden op de baan aangeschoten met de vraag "waar komt badminton vandaan?". Het resultaat daarvan was dat ze mij vroegen of ik aangeschoten ben. De trainster gevraagd en ook niets wijzer geworden. Dan maar naar het bestuur dacht ik in mijn onschuld. Komt de voorzitter mij vertellen dat het in Maasland uitgevonden is door NTO en verder ontwikkeld door een zekere Borsboom en een of andere Riepema. Nou daar hoef je bij mij niet mee aan te komen. Ik daarom naar het Mekka van het badminton, de NBB in Nieuwegein dus. Tring, tring, tring (nou die houden van een warming-up) tring, tri..."Goede morgen met de Nederlandse Badminton Bond, waar kan ik u mee van dienst zijn?". "Ook goede morgen. U spreekt met S.H. Uttle. Ik heb een vraag waarop u wellicht mogelijk misschien het antwoord heeft, en wel deze: wie, waar en wanneer heeft het badminton uitgevonden waarom en waarmee?". " Eťťťťťn moment, ik verbind u door!". "Morgť je spreekt met Simon Serveer, ik begrijp dat u de historicus wilt spelen. Nou dan moet u hier maar even in het archief komen duiken, wie weet wat u vindt. U heeft het adres? Goed dan zie ik u wel. Doei". Voordat ik nog iets kan vragen word ik geconfronteerd met de cooling-down Tuut, tuut, tuut, tuut, tuut.

In de auto naar Nieuwegein, het resultaat daarvan laat zich niet moeilijk raden. Weinig nieuwe en zeker geen gein. Na drie en een half uur door het archief te hebben gekluund met Simon is het enige wat we hebben gevonden een krantenartikel van voor de oorlog (en niet WO II) over een of ander landgoed in Engeland. Nou dat verhaal van de voorzitter klopt in ieder geval al niet, zie je nu wel !!!

Moe en voldaan keer ik naar huis alwaar ik de laatste stofwolken van mij afveeg. Wat nu. Veldwerk doen in Engeland op het mooie landgoed Badminton in Gloucestershire of .....

Natuurlijk de encyclopedie. Eerst het woordenboek (ik zal, ter voorkoming van lynchpartijen, de uitgever maar niet vermelden). Eens even kijken baatbelasting, back-hand (hť), badgasten, ..... ja badminton. Ik citeer 'soort tennis, gespeeld met een pluimballetje (stukje kurk met veren)' einde citaat. WAT !!! Even opzoeken, pluimballetje "bal met pluimen; zie badminton". Nou vraag ik je....

Dan toch maar de encyclopedie, badminton 'balspel, gespeeld door twee personen die uitgerust zijn met een licht racket, waarmee zij een pluimbal (shuttle) over een net slaan; afkomstig uit India. Badminton is een snelle sport, waarbij goed voetenwerk en een vlugge reactie vereist zijn; slagen worden vrijwel steeds uitgevoerd vanuit de pols en niet zoals bij tennis met de arm. Degene die als eerste twee sets op zijn naam brengt is winnaar. De puntentelling gaat tot 15, soms tot 21. Behalve enkelspelen zijn er heren-, dames-, en gemend dubbel. Het is vernoemd naar het Engels landgoed Badminton, waar het in 1872 voor het eerst gedemonstreerd werd.' Kijk daar heeft een mens iets aan, maar toch?

Weer die pluimbal! , waarom wordt tennis er weer bijgehaald!. Wie telt er tot 21!, in het begin schrijven ze zelfs dat het een balspel is!. Op naar het volkenkundig museum. Uitzoeken wat er aan de hand was in 1872. In het museum tref is een zekere professor Vetse van de universiteit van Harderwijk die mij wel eens het een en ander zal laten zien. Nog geen tien minuten later ben ik aangeland in de vorige eeuw in India waar men het spel blijkbaar al speelde. Ze noemde het Poona. Nu vraag ik je Poona, moet je morgen eens tegen je baas zeggen dat je aan Poona doet. Kijken hoe snel hij je naar huis stuurt waarna je een of andere ARBO-dienst op je dak krijgt om te zien of het niet besmettelijk is en of je bureaustoel wel de juiste vorm heeft. Denk je alles te hebben gehad gaat de prof door naar het jaar nul en belanden we in China. Nog eens tien minuten later wordt ik opgezadeld met de Inca's die ook al wat met pluimpjes en rackets deden. Nou een ding weet ik zeker, het waren geen carbon-rackets. Ik stop ermee zeg ik tegen professor Vetse, straks kom je nog met een indianen-verhaal over holbewoners. Terwijl ik me omdraai roept de professor nog "nou zeg je dat, ik meen mij te herinneren dat de indianen wel iets met veren deden". Ik neem een sprint en met mijn snelle voetenwerk en een nog snellere polsbeweging sta ik buiten op straat en adem met genoegen de fraaie zomerse lucht in. Dit dus nooit meer, verzucht ik, volgend jaar weer naar de camping. Zo nu snel naar Maasland, m'n agressie botvieren op een pluimbal of zo. Die veren kunnen ze wat mij betreft in hun ..... (u wet wel) steken.

Volgende keer een uitgebreid verslag over de mogelijkheden van kurk.

drs. S.H. Uttle Inhoudsopgave

Kurken & kubussen

In de vorige Shuttler was een uitgebreid verslag te vinden van mijn ontdekkingstocht naar de historie van het badminton. Dat deze ontdekkingsreis niet geheel naar wens verliep zal de vaste lezer van deze rubriek zich ongetwijfeld herinneren. Mijn agressie heb ik in de tussentijd royaal bod gevierd op een shuttle zodat ik al spoedig mijn energie en creativiteit kon steken in het aangekondigde onderwerp "de mogelijkheden van kurk".

Voor de oorsprong van dit onderwerp moet ik een tweetal generaties teruggaan.

Mijn opa is geboren in IndonesiŽ en heeft daar zijn volledige jeugd doorgebracht. Zijn ouders woonden in een groot huis met vele bedienden aan de rivier de Kapoeas. De rivier de Kapoeas ligt in het gebied Pontiakan. In deze rivier leven, hoe kan het ook haast anders, vele kaaimannen die regelmatig een inboorling verschalken als deze eens de was deden of aan het vissen waren. Nu was er vlak bij de rivier een postcommies waar een aantal maleiers als bedienden werkten. Op een mooie zonnige dag gingen twee van hen vissen aan de rivier. Bekend is dat dit volkje bijzonder bijgelovig is zodat vooraf een hele bundel aan rituelen dient te worden afgewerkt ter afzwering van het gevaar van de kaaimannen. 's-Morgens moet je starten met je buik en rug in te smeren met varkensvet dat de gehele nacht naast een brandende kaars op tafel heeft gestaan. (Daar ging heel wat potjes vet inzitten. Weet je gelijk waar dat liedje vandaan komt en waarom de potjes op de tafel worden gezet.) Vervolgens minimaal ťťn glas cognac. (Op zich nog geen slecht idee, mijn opa heeft dat tot z'n dood volgehouden, of hij nu ging vissen of niet. Zijn credo was je weet maar nooit wanneer je een kaaiman tegenkomt !) Het volgende was dat je een cent met een gaatje erin, dat een echte toewan altijd om zijn nek heeft hangen, vijfmaal moest ronddraaien. Tot slot diende je een stuk kurk in te pakken in een slendang (doek). De truc was nu met een hengel te vissen en als er een kaaiman op je afkwam met de doek op het water te slaan om hem schrik aan te jagen. Of het werkte wist men niet, nog nooit heeft iemand kunnen vertellen dat het bij hem heeft gewerkt. Volgens de verhalen daar kwam dat doordat de meeste maleiers te lui waren om op tijd te slaan.

Maar goed, genoeg over de kaaimannen en de maleiers. Terug naar m'n opa of nog beter de kurk. Mijn opa was een creatieve man die graag een centje wilde verdienen. Zo kreeg hij eens van zijn Boe (opvoedster naast de natuurlijke moeder) voor zijn verjaardag een tweetal krissen en een klewang. Al gauw had hij door dat dit scherpe speelgoed uitermate geschikt was om stukken kurk van een boom te hakken en dit aan de maleiers te verkopen. Een nadeel was dat bijna nooit iemand voor een tweede stuk kwam !. Opa heeft nog getracht dit te verbeteren door leuke figuurtjes te snijden. Vooral de wiskundige figuren hadden vanwege hun eenvoud de voorkeur. Rechthoeken, vierkanten, kubussen, driehoeken, parabolen pyramides, ruiten, parallellogrammen en ga zo maar door. Dit heeft geduurd tot het moment dat hij tijdens het figuursnijden een wiskundig aangelegde schorpioen zag lopen waardoor opa van schrik de pink van de linkerhand amputeerde. Alle mooie figuurtjes ten spijt moest opa er subiet mee stoppen van zijn moeder. In de verzameling thuis van de overgebleven stukken zijn overigens duidelijke contouren te vinden van vrouwelijk naakt, en dat voor een jongen van 12 jaar!

Door al dat kurksnijden had zich op de grond van de schuur een dikke laag kurk gevormd waardoor opa, volgens de overleving, nooit koude voeten had. (Moet je voorstellen koude voeten op Java !!) Maar toch, toen opa de leeftijd van 16 jaar naar Nederland werd gestuurd om een gedegen opleiding te krijgen had hij zich al snel een kurkvloer aangemeten op zijn Leidse studentenkamer. De enige moeilijkheid was echter dat in Nederland geen geschikte bomen groeien om zo'n actie uit te voeren. De enige oplossing was wijn, veel wijn, ik mag wel zeggen heel veel wijn. Dat de lever van opa het toen niet begeven heeft daar staat de medische staf vandaag nog van te kijken. Opa zelf heeft daarvoor een heldere verklaring, van zijn Boe heeft hij een bijzonder buitengewoon zwart steentje in een doosje gekregen waar hij elke dag twee minuten op moest zuigen. Behalve als het volle man was want dan moest het steentje een nacht in de melk staan.

Dat kurk opa de rest van z'n leven niet heeft losgelaten bleek wel uit de vele zelfgemaakte cadeaus die wij als kleinkinderen kregen. Een kurkspin, een kurkauto, een kurkkubbus, een kurk poppetje, een kurkhaarspeld voor mijn nichtje en ga zo maar door. Opa was wat dat betreft een droge en trok zich niets van alle opmerkingen aan, ik mag wel zeggen opa was een kurkdroge. Kreeg je op je verjaardag een kurkprins dan kreeg met kerst een kroonkurk !

Zo zie je maar met wat kurk, een mes, lucifers, een touwtje en wat verf kan men de gehele familie verrassen. Neem van mij maar aan dat het echt verrassen is. Stel je voor, je gaat naar je kleine neefje toe, je geeft hem het pakje en zegt terloops "jullie raden nooit wat er in zit". Ik weet op voorhand dat de hele visite er geheid naast zit. Nou heb je dan een hit of niet!!

Dus daarom wees creatief met kruk en eet dagelijks een augurk. (Volgens Tino Sim te Java der manier om geen last te hebben van piranha's, wellicht later daarover meer.)

De volgende keer een uitgebreide wiskundige verhandeling van het verschil tussen vrouwelijke en mannelijke getallen !!

drs. S.H. Uttle Inhoudsopgave

Vallen voor getallen.

Een wiskundige verhandeling heb ik vorige keer toegezegd en wel specifiek ten aanzien van het verschil tussen vrouwelijke en mannelijke getallen. Nu dacht u wellicht de vorige keer dat bestaat niet echter een enkele slimmerik heeft in de tussentijd de encyclopedie er op nageslagen en tot zijn of haar verbazing gelezen dat ze bestaan. Waarom nu een verhaal over getallen vraag u zich wellicht af. Ik heb mij dat ook een tijd afgevraagd. Sterker nog het begon eigenlijk al veel eerder. Het was op de lagere school. Basis onderwijs bestond nog niet de mammoetwet was er nog maar net. De eerste tijd op school was zeer vermakelijk. Leren lezen vond ik best, kon ik zelf bepalen wat ik las. Schrijven was al minder al zou je dat tegenwoordig niet meer zeggen. Rekenen ging in het begin ook nog wel optellen en aftrekken was te doen. Kon je thuis uitrekenen of er nog voldoende snoep in de trommel zat om door te zeuren. Ben je net van mening dat school een nuttig instrument is krijg je vakken als, hou je vast: taal (let op dit was anders dan lezen en schrijven), tekenen, handarbeid voor de jongens en handwerken voor de meisjes (let op het nuance verschil) en tot slot gymnastiek. Bij dat alles had ik al het gevoel van moet dat nou.

Sla ik me daar doorheen komen ze je in de derde klas (groepen hadden ze nog niet) verder nog lastig vallen met vakken als ik citeer :hoofdrekenen; cijferen; verstandig rekenen; zuiver schrijven; taalgebruik; ontleden (en dat waren geen kikkers); vaderlandse geschiedenis; topografie; aardrijkskunde; verkeer; kennis der natuur; zingen (??); gymnastiek verviel en daarvoor in de plaats lichamelijke opvoeding ! Om kort te gaan enige jaren laten en veel onvoldoendes rijker moest je nog verder leren, je mocht kiezen !!

Wat had je nu aan al die vakken; hoofdrekenen daar hebben ze nu toch die zakjapanners voor; aardrijkskunde, schat waar is de atlas; ontleden/taalgebruik (kijk eens in de krant) daar hebben de computer toch voor; geschiedenis wat interesseert het mij nou wanneer de batavieren het brons vonden of iets dergelijks; verkeer, blijkbaar was ik niet de enige die oplette !!; lichaamlijke opvoeding okť ik badminton tegenwoordig; zingen mag niet van de buren. Zo kan ik nog wel even doorgaan.

Het voortgezet onderwijs ik ook niet alles maar langzaam aan komen er dan toch aardige vakken bij. Hiermee bedoel ik niet Engels (shit), Duits en consorten maar de edele vakken als moderne wiskunde, natuurkunde en scheikunde. Daarnaast vallen ze gerust nog lastig met vakken als maatschappijleer, biologie (kan net), metaal/hout/schilderen (wat wil je ook op een LTS), technisch-tekenen, materiaal en gereedschapsleer en nog een paar onbeduidende vakken.

Maar goed u snapt al de exacte vakken lagen mij wel. Ik viel voor de stelling van Pythagoras (u weet wel van de driehoek met een rechte hoek, de som van de zijden in het kwadraat is de schuine zijde in het kwadraat). Of wat te denken van de ABC-formule voor het berekenen van de snijpunten van een parabool op een assenstelsel (de abc-formule in citeer "min b, plus of min de wortel uit b kwadraat min vier a c, gedeeld door twee a") de wijze van uitspraak komt zeer nauw omdat de haakjes op een verkeerde plaats rampen geeft. (Vergeet overigens niet dat in de formule de discriminant verstopt zit, welke dat is.... Juist oplossing voor 30 maart bij de voorzitter)

Wat te denken van de reciproke, rekenkundige rijen, gelijkvormigheid, oneindige getallen, vergelijkingen met onbekenden, logaritmen, exponenten, congruentie, positieve en negatieve getallen, en zo kan ik nog wel even doorgaan. Bij menig (ex)scholier lopen hierbij de rillingen over de rug. Nou bij mij toevallig niet.

Vergeet de natuurkunde niet de wet van Pascal, zwaartekracht, statische elektriciteit, smeltpunten, dichtheid van gassen, soortelijke gewicht, kilojoule, temperaturen, communicerende vaten en dergelijk. Kent u hem nog of herkent u het weer "Een lichaam geheel of gedeeltelijk ondergedompeld in een vloeistof ondervindt een opwaartse druk welke gelijk is het gewicht van de verplaatste vloeistof". Heerlijk hť, dit is dus de wet van ........

Laten we overigens ook de scheikunde niet vergeten laten we beginnen met het periodiekstelsel, wie kent dat tegenwoordig nog. H2O weten we meestal wel, maar wat was H2SO4 nou ook al weer. Hoe schrijven we bariumchloride nu verkort op, hoe zat het ook al weer met de koolwaterstoffen, kan je met lakmoespapier nu basen, zuren of beide onderscheiden. Waarom mag chloor en wc-reiniger nooit tegelijk gebruikt worden. Hoeveel liter chloorgas past er in ťťn liter water.

De meeste van ons hebben dit geleerd en de meeste zijn het ook weer vergeten. Maar ja als ik nu vraag wanneer Karel de Grootte de Romeinen versloeg weet ook niemand dat meer. Als ik wil weten waar Heythuizen ligt kan ik beter opzoeken dan aan jullie te vragen, ook dat zijn jullie kwijt. Wat is de hoofdstad van Senegal en waar ligt Estelie.

Neem dan gewoon de kennis van de cijfers, iets waarmee we dagelijks werken. Zonder cijfers is er geen leven meer, geen pin-code. Dus daarom ter lering en vermaak mannelijke cijfers zijn alle oneven getallen, de vrouwelijke cijfers zijn de evengetallen.

Maar dat is nog niet alles we hebben ook nog:

volkomen getallen dit zijn alle natuurlijke getallen waarbij de som van de delers het getal zelf weer oplevert (b.v. 6 kan je delen door 1,2,3 -> 1+2+3 = 6)

gebrekkige getallen dit zijn alle natuurlijke getallen waarbij de som van de delers meer is dan het getal zelf (b.v. 12 de delers zijn 1,2,3,4,6 som = 16)

overvloedige getallen dit zijn alle natuurlijke getallen waarbij de som van de delers kleiner is dan het getal zelf (b.v. 8 zelf narekenen !)

Het is maar dat je het weet. Wat te denken van amicale getallen.....

Dit zijn twee natuurlijke getallen waarvan de som van delers het andere getal opleveren. (reken maar na 220 en 284 zijn amicale getallen, wie vindt er nog een ?)

Kwadraten was altijd wel leuk, maar wist u dat het kwadraat ook berekent kan worden middels de som van de opeenvolgende onevengetallen. 4 kwadraat is 16 echter 1+3+5+7 is ook 16 tel je daar 9 bij op heb je het kwadraat van 5 tel je er 11 bij op krijg je... jawel 36. Klopt als een bus.

Zo zie je maar er voldoende leuks te doen met cijfers en wiskunde. Voor diegene die nieuwsgierig zijn geworden kan ik aanraden de boeken; De schaal van richter en andere getallen van Mary Blocksma; wiskunde en humor, ongecijferdheid, de gecijferde mens en woorden van eigenaardige en merkwaardige getallen allen van John Allen Paulos.

Voor nu genoeg, de volgende keer weer terug naar de sport wat dacht je van b.v. "De schreeuw van de sneeuw".

Tot slot laat u niet getalsmatig wegcijferen.

Drs. S.H. Uttle Inhoudsopgave

De schreeuw van de sneeuw

Een van de jaarlijkse hoogtepunten in de Nederlandse samenleving is de veel geprezen wintersportvakantie. Het ongelooflijke genoegen die de sportievelingen smaken middels het zich in wankel evenwicht verplaatsen op twee veel te smalle latten, de voeten gevat in veel te krappe harde schoenen zich staande houdend met twee stokken op een iets te stijlen helling doet bij elke doorgewinterde skiŽr het hart sneller slaan. Voor deze mensen hieronder een brok herkenning en voor de antagonisten een bevestiging van datgene waarom zij nu niet gaan.

Het winterfeest begint al in de zomer. Daar waar de ene zoekt naar een last-minut reis naar exotische en onbestemde oorden verlekkerd een ander zich aan antarctische plaatjes van besneeuwde hellingen en idyllisch bergdorpjes. Het maken van een keuze is altijd moeilijk maar er uit komen lukt altijd wel. Misschien is de moeilijkste keus wel hoe gaan we. Gaan we vliegen, met de bus of gewoon afzien in de auto. Het voordeel van vliegen is dat je zelf uren lang tegen je koffer staat te leunen om in een vliegtuig te kunnen stappen om op de plaats van aankomst alsnog in een bus te worden gepropt. Het voordeel van een touringcar is dat lang niet alles mee kan nemen wat je wil, want je moet het ook mee kunnen schouwen, je gezellig liedjes kunt kweelen in de bus om vervolgens volgezopen van de sterke drank uit een heupfles op veel te krappe banken in slaap valt en je leven aan de chauffeur overlaat die de route kan dromen en dit vervolgens vol overgave probeert te bewijzen. Het gaan met eigen vervoer is nog het meest favoriet. Je neemt alles mee wat je niet nodig hebt waardoor je genoodzaakt bent uitbreiding aan te schaffen in de vorm van een skibox op het dak. De overladen auto's gaan vervolgens op pad om in de buurt van Rotterdam in de file aan te sluiten die duurt tot in Oostenrijk waarbij nog vele Europeanen waarvan er verdacht veel in een Duitse auto rijden aansluiten in de rij. Als je geluk hebt sneeuwt het de gehele heenweg waarbij iedere wintersporter later tot zijn spijt moet bekennen dat het beter in het skigebied had kunnen vallen omdat de pistes daar groen bleven.

Na de spoedcursus file rijden en erger je niet ervaart iedere avonturier het gelukzalige moment het skigebied in het mogen rijden. Met spanning kijkt men uit naar de liefst besneeuwde hellingen om vervolgens uit de auto te springen de koffers uit te pakken en dan de verplicht warming-up te doen. Men holt naar de skiverhuur en laat zich een paar ski's aan meten. De verworven goederen worden op een schouder gegooid en men spoed zich naar de skischool. Lessen worden er genomen. Na allerlij vragen in een soort Duits, waarop je in gewoon Nederlands kan antwoorden, wordt duidelijk wanneer de lessen gaan starten. Het laatste deel van de warming-up is het bemachtigen van een pasje voor de liften. De hier bedoelde liften hebben weinig tot niets te maken wat wij doorgaans verstaan onder een lift. Onder erbarmelijke omstandigheden soms met een stok onder je kont dan weer zittend in weer en wind en soms samengeperst in een cabine worden de toeristen met alle ski-attributen aan hun lichaam langs een kabel omhoog getrokken. De ski-attributen zijn dan naast de ski's, stokken en schoenen aangevuld met een schreeuwerige skipak (een soort waterdicht overall), overdreven grote handschoenen, een opvallend en trendy hoofddeksel, een skibril en de rest van het gelaat (man en vrouw) dik ingesmeerd met factor 20 en verkeerd gekleurde lippenstift.

Het feest kan gaan beginnen. Hierop heeft een ieder gewacht. Ritsen dicht schoenen strak, ski aan, smeren en gaan. In grote spoed haast men zich naar het liftje om aan te sluiten in dezelfde file die al bij Breda begon. Na een lang en koud kwartier komt het liftje in vizier, het liftje puilt uit maar het kan nog net, je denkt wel dat je het nog redt, daar komt een dame in korset die voorkruipt en jou buiten zet, dan zou je toch even graag heel beschaafd willen zeggen "rt wf zk dr j lng lttn n rl nr bndn ls n lwn...". Maar goed op het volgende liftje staat jouw naam en al ras sta men boven. Is men uitgestapt dan stapt men kordaat naar de berghut om zich te goed te doen een gluhwijn en apfelstrudel. Het liefst in de zon zodat men thuis kan laten zien dat men geweest is. Zo'n hele dag op het terras is ook niet alles dus dan maar glijden. Op de rand van de piste blijkt de helling van bovenaf vele malen steiler dan deze van onderaf leek. Derhalve worden alle aangeleerde technieken spontaan vergeten om vervolgens met de gratie van een olifant op rollerskates de berg af te roetsjen. SkiŽn blijkt niet mogelijk terwijl de baas van het liftje zij dat de pistes er dit jaar nog niet zo goed hadden bij gelegen. De piste blijkt zo ver-ijsd te zijn dat men serieuze plannen smeed de ijsmeesters van het Thialf-stadion uit te nodigen voor een leer-stage. De hoeveelheid ijs is genoeg voor een ijs-transplantaties in heel Friesland bij een temperatuur van 10 graden boven nul om vervolgens een elfstedentocht te organiseren.

Trots als een pauw komt men beneden aan om vervolgens wederom aan te sluiten in de rij bij het liftje. Dit ritueel herhaalt zich meerdere malen tot dat het donker is. De dagelijkse cooling-down vindt plaats in de Stube. Vele liters alcohol vinden de weg in dorstige kelen die gedwee in de file staan om een volgende bestelling te mogen plaatsen. Op veel te harde hotse knotse muziek hossen groepen vrolijke en licht beschonken Nederlanders rond, de hemel prijzende dat zij wederom dit jaar de carnaval ontvlucht zijn.

De volgende dag beginnen de lessen dus niet te vroeg naar bed, dat de je toen je nog naar school moest toch ook. Vervolgens wordt elke sportieve uitspatting van de skiŽr de gehele dag door een bruin verbrande Oostenrijkse boerenzoon onmiskenbaar geoormerkt als een foutieve beweging van de knieŽn, voeten bovenlichaam en de armen. SkiŽn is een sport waarbij het onnatuurlijk bewegen tot een kunst is verheven waarbij elke normale reflex moet worden afgeleerd. Heeft men dit onder de knie (letterlijk en figuurlijk) dan kan men vervolgens gratieus een helling af suizen en het lichaam aan krachten bloot stellen die menig gipsvlucht kan vullen.

"Nicht mit dem kŲrper nach der berg drehen", "sie mŁssen der talshi belasten", "nicht dem stock-ansatz vergessen", "heute sind gute piste verhšltnis", "immer etwas mit dem Hollanders, saufen zu viel, alles its teuer und sie sind sehr geršusvoll". Dit soort kreten worden met regelmaat naar je hoofd geslingerd. In je onschuld roep je dan nog, 'Okť, Heinrich niet zeuren les geven wat denk je dat dit allemaal kost' komt de reactie van Heinrich "Iek versta en praat aug ein bietje Hollands". Daar sta je dan met je goede gedrag. Maar tussendoor leer je toch weer aardig skien en een woordje Duits.

Met deze veelzijdigheid aan activiteiten vult men een week met sportief bezig zijn waarbij men hoopt dat men geen wit voetje haalt om vervolgens door de ANWB thuis gebracht te worden. De grootste blamage die kan gebeuren is dat je uitglijdt op de stoep van het hotel..... (wie kent er niet zo'n smakelijk verhaal).

Na een week van gedane arbeid sluit men aan in de file terug naar het vertrouwde en vlakke Nederland. In de file komt men tot ontdekking dat de naam Oostenrijk afgeleid blijkt te zijn van het Oosten is rijker (en wij in het westen veel armer). Als men zou uitrekenen wat uiteindelijk de kosten per ski-kilometer blijken te zijn had men voor het zelfde geld per luxe limousine kunnen laten rondbrengen.

Moe en voldaan neemt men thuis het vertrouwde patroon weer op waarbij men nog enige dagen een ieder de ogen uit kan steken met een gebruind gezicht waarin het montuur van skibril als duidelijk blanke reliŽf staat afgetekend.

Volgend jaar ga ik overigens weer, ik heb lekker direct weer geboekt.......

 

Drs. S.H. Uttle Inhoudsopgave

Opleuken

De laatste jaren wordt de Nederlandse taal regelmatig uitgebreid met woorden die kort en krachtig aangeven wat een ander niet in drie zinnen kan zeggen. Als je oplet kom je in korte tijd een groot aantal nieuwe uitdrukkingen tegen. Op vele plekken in de Nederlandse samenleving ontstaan deze termen waarbij de Haagse politiek, tot voor kort op dit terrein alleen heerser, hier met rasse schreden haar monopolie heeft verloren.

# Intermezzo 1 #

Ik zit in de kamer van het hoge heren huis. Stoffige ramen filteren de warme stralen van de middag zon. Van verre klinken flarden, van het carillon. En ik denk aan mij land van herkomst......

"Kamphuis, lullo, hoe gaat het er mee ?". Ik schrik wakker uit mijn gepeins en antwoord nagenoeg automatisch " 't gaat goooeeed". Kersten kijkt mij vergenoegd aan met een blik van wij weten wat de mannen vannacht hebben gedaan in het cafť en vervolgens bij de dames thuis. Haast vanzelf gaat het gesprek weer richting de vele uitspattingen, die het op zich wel waard zijn om beschreven te worden maar waar dit niet de plaats voor is.

De uitdrukking "lullo" is sinds kort ontsproten uit de monden van een drietal studenten op tv in het programma Jiskefet. Hierbij staat de student voor een goed en duur geklede bal. Waarschijnlijk in het bezit van een studiebeurs terwijl het zakgeld van de boys volstaat om de studie in eenmaal te betalen. Ik verdenk ze ervan dat ze hun, bij de studiefinanciering behorende, OV-jaarkaart achter de voorruit van hun fout geparkeerde BMW plakken om duidelijk te laten zien dat ze die kaart dus niet hoeven te gebruiken. Het enige wat ze doen is zich elke avond, storend aan dronken mede studenten die hen proberen te imiteren, vol laat lopen met wat voor soort alcohol dan ook en vervolgens de wereld om zich heen bekritiseren. Naast het drinken is het enige vermaak dat ze hebben vrouwen. Tijd om te studeren is er niet. Het enige boek dat ze in hun handen krijgen is de menukaart van de pizzeria.

# Intermezzo 2 #

Er was een tijd voor ik jouw kende, dat ik leeg en vol ellende, vloekend op de hele bende in een kroeg te wachten zat. Tot het meisje van mijn dromen op een dag voorbij zou komen, en ik liet mijn tranen stromen tot ik weer een kater had. Maar het was niet te vermijden dat ik eenzaam was bij tijden.....

De overpeinzingen van Kamphuis worden deze keer ruw verstoord door rumoer op de gang. Met een geweldige dreun valt Van Binsbergen de kamer in. "Lullo" roep ik, "kan het niet wat zachter, ik zit te studeren". Van Binsbergen kijkt verdwaasd op terwijl Kersten, die met z'n rug naar Kamphuis toe zit, zich verschrikt omdraait. Kersten zegt "Dat is goed zeg, moest ik ook eens doen, studeren ! Je meent het toch niet is het wel ?" Kamphuis glimlacht en zegt "Natuurlijk studeer ik niet, lullo, denk toch eens na, ik heb toch wel wat beters te doen."

Pas dan dringt het tot Kamphuis en Kersten door dat Van Binsbergen nog steeds op de grond ligt. Het zachte gekreun en gesteun wordt pas nu hoorbaar.

Wat op zich verbazend is, is dat een woord enige malen op tv uitgesproken grote groepen Nederlanders kan bezig houden. Op het werk, de dag na een uitzending van weer een aflevering, hoor je menigeen de teksten van dit drietal woordelijk herhalen. Daarnaast gebruiken vele kijkers deze termen te pas en te onpas. Zelfs op de vereniging BC Maasland is al een groep fanatieke kijkers gesignaleerd die een hele aflevering in meer tijd evalueren dan dat de uitzending in totaal duurt.

Dit alles doet mij toch wel plezier, zeker als ik denk aan het schrille contrast wat er tegenover staat. De tegenhanger noemt men zingen in de Nederlandse taal. Daar waar een drietal als Jiskefet geniaal kan zijn in hun taalgebruik daar staat tegenover de bekrompenheid van de Nederlandse muziek. Tot mijn grote spijt moet ik constateren dat de huidige uitbaters van de Hofstede hier zelfs een duidelijke voorkeur voor lijken te hebben. Vele woensdagavonden slaat mijn bier schraal in het glas als je hoort wat voor geluiden (en vooral teksten) uit de boxen komen. Zonder een mening te geven over de, in mijn ogen, matige muzikale kwaliteit van de gemiddelde Nederlandse muzikant constateer ik dat het met de teksten nog slechter gesteld is.

# Intermezzo 3#

Zo te sterven op het water met je vleugels van papier. Zo maar drijven, na het vliegen in de wolken drijf je hier. Met je kleuren die vervagen, zonder zoeken zonder vragen, eindelijk voor altijd rusten en de bloemen die je kusten....

Met zijn voet draait Kamphuis de op de grond liggende Van Binsbergen om. "Slodemietsersss nog ansss toe" kreunt en slist van Binsbergen. "Sstom toeval, eenss moesst het fout gaan". Een halve voortand is nadrukkelijk aanwezig in Van Binsbergen's aangezicht. Het kan je niet ontgaan, zeker niet nu hij praat. Kersten vraag, "Lullo, wat is er met jou. Was de dame in kwestie te wild voor je", lijkt dan ook voor hand te liggen. Van Binsbergen schudt zijn hoofd en legt vermoeid uit wat er aan de hand was. De oorzaak bleek dat Van Binsbergen een langharige Hell's Angel voor een lekker stuk had aangezien en ondoordacht handtastelijk was geworden. De consequentie daarvan was dat de motormuis in kwestie zijn volgende flesje bier tussen de broodmolen van Van Binsbergen openmaakte. Dit alles ten koste van een stukje tand (hij komt er, lijkt mij, zo nog genadigd af). Kamphuis en Kersten kijken elkaar aan waarna Kamphuis met moeite niet verder komt dan "Lullo, 't is niet waar". Kersten veel pragmatischer herinnert zijn kamergenoten er aan dat in het huis naast hun een studente tandheelkunde woont. Hij stelt gelijk voor dat hij haar zal vragen van Binsbergen te helpen door hem onder handen te nemen.

Een kenmerk voor slechte teksten van de Nederlandse tekstschrijvers is het stelselmatig herhalen van een aantal lettergrepen. Hierbij valt te denken aan "Na, Na, Na, Na enz." of "jhe, jhe, jhe" etcetera. De bekrompenheid van de tekstschrijvers maakt dat deze tussenvoegingen nodig zijn om nog enige vorm van rijm in een liedje te verwerken en tevens te voorkomen dat de tekst uit de maat gaat lopen bij de muziek. Nog erger zijn die liedjes waarvan het gehele refrein uit niets meer dan dat soort kreten bestaat. Een voorbeeld ?, nou dat kan. Wat dacht u van het volgende "kedekedeng, kedekedeng, kedekedeng, kedekedeng, kedekedeng, kedekedeng, tjoe, tjoe". Wat vindt u van dit staaltje hoogstaande Nederlandse kunst. Ongeacht wat voor soort eerste groep kleuterschool tekst er ook wordt gemaakt, met een beetje ritme en een leuke, goed uitziende, tiener of jonge twintiger die het opkweelt staat zo iets al snel in de top tien. Nederlandstalige liedjes met een echte tekstuele inhoud hoor je nog maar zelden en kom je bijna niet meer tegen in de hitparade. Een aardige poging daartoe laatstelijk is trouwens wel het liedje vijftien miljoen mensen. Dit nummer bleek overigens voor duidelijk andere redenen (reclame opdracht) gemaakt te zijn. Dit liedje heeft een boodschap in zich.

# intermezzo 4#

De dag komt liefste de dag, de zon door de gordijnen, dromen die verdwijnen ik weet dat jij niet blijven mag. Wordt wakker mijn liefste 't licht, je haren op het kussen je mond en daartussen de schaduwen op je gezicht....

Van Binsbergen strompelt wederom de kamer binnen terwijl Kersten en Kamphuis rustig aan het indrinken zijn omdat de straks moeten opbieren. Van Binsbergen zijn knieŽn staan zwaar naar binnen terwijl zijn voeten sterk naar buiten wijzen. Hij valt op de bank neer en trekt een pijpje bier open. Na deze in een teug geleegd te hebben ontvalt hem een diepe zucht. "Lullo'ssss, dat ging niet gooeed". Kersten en Kamphuis kijken elkaar verbouwereerd aan. Van Binsbergen zucht nogmaals. Nogmaals steunt hij "lullo'ssss, ik ga naar die tandartssssasssssisssstente toe en bel aan. Binnengekomen blijkt zzzze op mij ssstaan te wachten. Zzze begroet me vriendelijk en roept uitgelaten zzzo dus jij wil een beurt, we gaan eens lekker boren. Ga maar op de bank liggen zzzegt zzze nog, terwijl zzze me er met zzzachte drang heen duwt. Ik ga liggen terwijl zzzij naar de andere kamer gaat. Ik roep haar na: ik hoop wel dat je hem eerssst verdoofd omdat boren bij mij altijd erg zzzeer doet. Ik ga liggen met mij mond open en mijn ogen dicht en wacht af. Zzze roept verbaast terug je het zzzeker, verdoven !! Ik roep: ja ik doe het altijd zzzo dus nu graag opssschieten. Vlak daarna voel ik een naald in m'n.... Het gevoel in mijn kruisss verdween nagenoeg direct nadat ik die versschrikkelijke sssteek voelde. Een beurt werd door haar duidelijk andersss geÔnterpreteerd dan dat wat ik bedoelde gezzzien mijn sssituatie, en bij het woordje boren had zzzij duidelijk een ander beeld dan dat van mij."

Kersten en Kamphuis kijken elkaar verbijstert en langdurig sprakeloos aan.

Een boodschap of een verhaal in een liedje (b)lijkt een voorwaarde om tot wat hoger verheven teksten te komen. In de geschiedenis van het Nederlandse lied bestaan er verschillende goede voorbeelden en zijn er artiesten die dat regelmatig voor elkaar krijgen. Denk eens aan de teksten van het Goede Doel, Robert Long en bijvoorbeeld Boudewijn de Groot. In veel van deze teksten vindt menig luisteraar een stukje herkenning, nostalgie of een gevoel van zo moest ik het eens vaker bekijken. Daarnaast zijn er artiesten die slechts eenmaal "doel" hebben getroffen. Wat te denken van Sjoukje met het nummer "Ik wil terug naar de kust" of Ramsey Shaffie en Liesbeth List met "pastorale". Zo zijn er meer voorbeelden. Ik ben van mening dat als de hedendaagse tekstschrijvers eens de tijd zouden nemen voor een liedje ook nu nog dit soort hoogstandjes kunnen bereiken. Veel ideeŽn zijn wel aardig maar men moet ze wat meer 'opleuken'. Van het meest stompzinnige onderwerp valt wel iets leuks te maken. Ik heb daar laatst nog een aardig voorbeeld van gehoord. De student Kamphuis die vol overgave een liedje had gecreŽerd met de welluidende titel "Er zit een haar in m'n glas". Een liedje waar de blues vanaf droop. Fantastisch, terwijl ik geen liefhebber van blues ben.

Overigens ben ik van mening dat het maar goed is dat er zoveel rotzooi aan liedjes wordt gemaakt. Dit maakt dat "echte" liedjes er uitspringen en des te meer gewaardeerd worden. Wie ben ik ten slotte om mijn medemens het plezier te ontnemen zich te ontspannen bij muziek van Trabant-kwaliteit.

drs S.H. Uttle

p.s. Deze tekst wordt NIET van muziek voorzien, noch op cd uitgebracht.

Inhoudsopgave

Vakantie!

Blij dat ik weer op mijn werk achter m'n bureau zit. Ze zouden het eigenlijk toch moeten verbieden die vakanties. Na een jaar hard werken en ploeteren mag iedere werknemer in Nederland twee tot drie weken per jaar 'genieten' van een vakantie. Het feest begint al ruim van tevoren. Direct na die fantastische week wintersporten (zie een vorige Shuttler) komen de eerste gesprekken al weer los. "Waar gaan we heen dit jaar ?" word je op een avond tussen de soep en de aardappelen door gevraagd. Voordat een mens een zinnig antwoord kan geven wordt er aan toegevoegd, "We niet weer naar die bergen toe hoor ! Vorig jaar heb je hele dagen op de fiets gezeten, je was zo moe dat ik de boodschappen moest doen. O ja en je visspullen kan je ook wel thuis laten." De aardappel glijdt met moeite naar binnen. "Schat hoor eens", breng je in, "de kinderen hebben het anders best naar hun zin gehad in dat zwembad." Kortom enige maaltijden later staat alles op democratische wijze vast. De kinderen hebben met moeders besloten dat we naar de bossen gaan.

Nu hebben de bossen ook wel wat dus enige dagen voor het vertrek is men er aan gewend, de bossen. Na enige mathematische precisie kunnen alle spullen precies in de auto en de sleurhut (caravan). Na een lange vermoeiende reis waarin wederom blijkt dat ook dit jaar iedereen daar heen gaat wat jij ook bedacht had kom je op de plaats van bestemming aan. De plaatsen op de camping zijn automatisch veel kleiner dan beloofd en de plaatsjes deden geloven. Het sanitair daar en tegen is of direct naast je, waardoor je tot diep in de nacht water hoort lopen en mensen hoort komen en gaan, of zo ver weg dat je jezelf een breuk sjouwt aan het water halen of het toilet steeds maar net haalt. Om toch enige troost te vinden is de caravan dit jaar voorzien van televisie. De ontvangst tussen de bomen is zo slecht dat het wel lijkt dat de kabelmaatschappij thuis weer eens aan het inregelen is. Maar ja, zowel de tour de franc als de olympische spelen zijn goed te ontvangen. Deze sportieve hoogte punten na het EK en Wimbledon mag je tenslotte niet missen. Daar waar het EK uitblonk in arbitrale missers, Wimbledon gekenmerkt kon worden vanwege de vele geplaatste die uitgeschakeld werden kan je nu genieten van wielrenners die niet waarmaken wat ze deden beloven en Olympische sporters waarbij blijkt dat winnen belangrijker is dan meedoen.

Tussen de beelden door, die ook in het buitenland doorspekt zijn met reclame, worden andere activiteiten gedaan. Als eerste de dagelijkse beslommeringen van het boodschappen doen. Terwijl in Nederland de winkeliers klagen over de verruiming van de openingstijden kan je in het buitenland op de meest vreemde tijden gewoon boodschappen doen. In enorme winkels staan vele goederen uitgestald, deels zoals we die ook thuis kennen, maar ook veel wat bij ons volstrekt onbekend is. Het leukste is te kijken naar de non-foodafdeling waar je artikelen tegenkomt wat je niet mogelijk houdt. Ik natuurlijk geen voorbeelden geven want ik weet niet wat jij niet voor mogelijk houdt ! Het meest aansprekende is echter wel dat waar ter wereld in welke winkel je ook bent, zijn er nog meer Nederlanders..... je haalt ze er uit. Is het niet dat wat ze in hun karretje hebben dat ze verraad dan is het wel de ergerlijke blik in de ogen waarmee ze daar in de rij van een kassa staan, of anders zeker de onbeholpenheid waarmee ze, de taal niet machtig, krampachtig proberen niet afgezet te worden.

Een andere dagelijkse bezigheid is de oud Hollandse afwas. Rijen mensen zie de langs sjokken met emmers en teiltjes vol met vaat, de theedoek nonchalant over de schouder en de dreft naast de afwasborstel boven in op de vaat. Alsof er niemand anders op de wereld bestaat vechten ook daar broer en zus hun dagelijkse afwas ruzie uit. Een andere lolbroek staat op z'n gemak wat Nederlandstalige muziek te neuriŽn (en u weet wat een hekel ik daar aan heb) terwijl de volgende schizofreen om zich heen kijkt of de mensen de vlekken of gaten in de theedoek maar niet zien. Als alles uitgebreid gewassen is, hierbij minimaal twee tot drie plekken in beslag nemend, spoelt men in ieder geval niet het sop weg en men verwijderd zo wie zo het vuil en de groenteresten in de gootsteen niet onder het mom van "toen ik hier kwam was de gootsteen ook vies, dus laat ik het ook vies achter". Minstens zo aardig om op te letten is overigens het gedrag van de campinggasten bij het wassen, douchen of de toiletgang, maar daar zal ik hier niet verder op in gaan.

Naast al dit soort zaken die over je heen gaan heb je toch al met al een "leuke" vakantie. Niet te vaak verbrand, flink wat kunnen drinken, de EHBO-koffer niet nodig gehad, tweemaal prijs bij de bingo, leuke buren naast je (voor zover je niet op reis ging met de buren van vorig jaar van de camping) en lekker veel kunnen barbecuen. Wat wil een mens nog meer.

De laatste ergernissen zijn die van het weer inpakken van je spullen. Terwijl gedurende je vakantie tot viermaal toe je handdoek bent kwijtgeraakt omdat je deze even in het washokje liet hangen lijkt het volume van wat er in de koffers moet flink te zijn geroeid. De koffers daarnaast ook om dat alles wat achter in de auto lag er niet meer in lijkt te passen. In "goed" overleg met de familie, de hele camping kan mee genieten, lukt het eindelijk wel. De voortent past niet meer in de banken van de sleurhut, wat nog meer niet past is..... Afijn u kent dat wel, ja toch ! Na alles met moeite te hebben opgeborgen snel naar huis, via menig file, om alles weer uit te pakken, nogmaals te wassen en in de kasten thuis op te bergen om het volgende jaar weer te kunnen gebruiken. De sleurhut nog minstens vier weken op het beste parkeerplaatsje voor de deur laten staan, men had de caravan tenslotte toch ook al in mei gehaald, voordat deze wordt opgeborgen tot een volgende keer.

Weet u wat ik ga doen mijn hele bureau leeg halen met alle kasten op mijn kamer erbij, het inpakken en twee weken in de kamer van mijn collega gaan zitten. Heerlijk gewoon kunnen werken en toch een vakantiegevoel.

drs. S.H.Uttle Inhoudsopgave

Nuanceren

"Als fanatiek sporter kijkt u waarschijnlijk ook veel naar sport op tv. Ik bedoel hier de serieuzere programma's en niet het misselijke aftreksel van studiosport "sport 7" genaamd. Daar waar deze nieuwe zender in het begin nog het voordeel van de twijfel had heeft zij onder de hand haar kansen dik verloren. "

Wat is het toch gemakkelijk om in het begin van 'n verhaal zo'n duidelijk stelling te poneren. Vele schrijvers zullen zich een kans als deze niet laten ontnemen. Hierna volgt dan een uitgebreide verhandeling van datgene wat de sport 7 niet goed zou doen. Vervolgens worden alle "blunders" sterk overtrokken om te onderbouwen wat beweerd wordt.

Neem nu het begin van de voetbalcompetitie, wie werd er vergruist....Arie Haan. In speelweek 6 neemt Feyenoord de leiding in de stand over en Arie wordt bejubeld en bezongen. Neem het gras van de ArenA, als je de kranten en de nieuwsrubrieken mag geloven kan iedere Nederlander die ooit met zijn handen in het zand heeft gezeten een betere grasmat neerleggen dan wat er nu ligt. Neem Richard Krajicek, net ridder geslagen en het is niets meer. In de Davids-cup kunnen z'n knieŽn het zelfs niet aan, wat weegt dat door zo'n mediale! Neem .......

Het grote probleem is dat wij niet meer kunnen rationaliseren. Waarom geven we 'n Arie Haan niet op voorhand de kans om een ploeg neer te zetten. Waarom al die kritiek op Sport 7, is dat omdat we jaren zijn afgestompt of wellicht gehersenspoeld door de NOS of misschien zelfs Mart Smeets in eigen persoon. Je zou eens moeten opletten wat die man op ťťn avond aan ongezouten commentaar weet op te dreunen.

De resultaten van Jos Verstappen ligt dan nu aan hem de auto of aan het team.

MENSEN WAT MAAKT HET UIT !

Al deze mensen gaan hun eigen dromen achterna. Arie Haan wil de beker (wat hem en heel Feyenoord overigens toch niet lukt), Mart Smeets leeft van sport, Jos wil hard gaan of het nu bocht in of de bocht uit is en Richard is gelukkig met zijn medaille en Daphne. Deze mensen geloven nog in een droom . Wie van jullie droomt nog, en dan bedoel ik niet 's-nachts, maar gewoon als je wakker bent. Toen wij klein waren lukte dat soort dingen veel gemakkelijker. De zandbak werd de Sahara terwijl je er in zat, je fiets was een racemotor die z'n weerga niet kende (driemaal wereldkampioen op woensdagmiddag). De jongens van de kameleon vaarde in de sloot bij langs je achtertuin (je weet toch wel de zonen van de smid Klinkhamer). Zo kan ik nog wel even doorgaan. Wordt je ouder dan verleer je het dromen. Eerst droom je nog van je eerste liefde, dan van je eerste auto en tot slot van je eerste baan. Misschien is dat wel de ommekeer. Je eerste baan, wat een teleurstelling. Het salaris viel zwaar tegen, je collega's ook, het werk was anders dan in de advertentie voorgespiegeld en je baas zeurde maar. Dromen moeten mensen eigenlijk weer gaan leren. Dit zou een hoop rotzooi en ellende schelen. Bevallen je buren je niet, droom ze weg. File geen probleem in twee tellen zit je met je gezin op een Caribisch eiland. Een beetje geoefende dromer kan zelfs Ajax weer landskampioen zien worden of Jos wereldkampioen in een Ferrari.

Voor die mensen die moeite hebben met dit dromen kan ik slechts een advies geven. Hoe wakkerder je bent hoe meer je opvalt, hoe meer je opvalt hoe uitgeslapener je wordt, ben je uitgeslapen dan heb je ogen goed open, heb je ogen open dan ben je wakker. Hiermee bedoel ik te zeggen je kan het je zelf zo moeilijk maken als je zelf wil. We moeten leren te kijken zonder te zien, te horen zonder te luister. Te praten zonder iets te zeggen dat hoef ik hier niet te noemen want daarin is elke Nederlander een autodidact, daarvan heeft Nederland 15 miljoen wereldkampioenen. Tot slot wil ik graag afsluiten met een overweging , een stukje tekst uit een liedje van de groep "het goede doel". Dit is als volgt "Met een beetje tolerantie ben je altijd op vakantie" !!!

Ik wens iedereen een prettige vakantie.

Drs. S.H. Uttle Inhoudsopgave

Verzot op de Hollandse pot

Sinds commerciŽle televisie de weg in de huiskamer heeft gevonden is er op culinair gebied veel veranderd. De ene kok na de andere (kook)gek komt op de buis laten zien wat wij in de keuken moeten doen. De programma's zijn doorspekt met reclame van grote supermarktketens. Doe je boodschappen bij de Konmar en neem gelijk het recept van de week mee. De stelling met daarin afgepaste porties van de ingrediŽnten met gepeperde prijzen staren je aan. Als je boodschappen gaat doen hoef je nog net geen woordenboek mee te nemen. Alles wat uitheems is kan je in de schappen vinden. Kijk eens in de winkelwagentjes van de mensen en verbaas je. (Tenslotte doet Cas dat ook .)

Je moet een goed naar die kookprogramma's kijken. Je wordt toch genept waar je bij staat. In de opnamen van dat programma is meer gesneden dan de kok aan messen in huis heeft. Een stuk wild is in drie minuten gaar en bruin gebraden. Groente is gesnipperd voor je ui kan zeggen. Er wordt met specerijen gegooid alsof er gekookt wordt voor een bataljon soldaten tegelijk, terwijl ze roepen een mespuntje zout. De kok (en ik bedoel hier niet Leo) heeft meer aandacht voor de wijn dan voor het gerecht zelf. Voor de ogen van de goed gelovige kijker worden schalen, die volgens zeggen 45 minuten op 220 graden in de oven hebben gestaan, zonder handschoen eruit gehaald.

Om het programma nog enig niveau te geven mag een gast meedoen. Deze min of meer bekende Nederlander moet zich dan verbazen over wat de kok presteert. Met veel verve mag de gast roeren in pannen waarvan wij het bestaan niet afweten. Zulke pannen heb ik niet in huis en ze passen zeker niet in mijn keukenkastje. Wat mij daarnaast opvalt is dat er nooit wordt afgewassen !!! Nou is afwassen zeker geen hobby van mij maar die enkele keer dat ik in de keuken sta ontkom ik niet aan dit noodzakelijk kwaad (bij ons overigens nog steeds ouderwets handwerk!). Om de kok niet teveel af te leiden is er ook nog een presentatrice die de gerechten aan elkaar praat. Hierdoor verzeil je in lachwekkende situaties zoals een gezellige babbel met een bekende chirurg die een kip staat te vullen alsof hij met een open hart operatie bezig is. Een timmerman uit eigen huis en tuin die kijkt of de pasta waterpas op het bord wordt gelegd, een tuinman die broccoli snijdt alsof hij een heg aan het snoeien is of een cabaretier die alle ingrediŽnten met een korreltje zout neemt.

Wat ook opvallend is dat de koks van tegenwoordig gebruik maken van keukenmachines. Mensen dat is vloeken in de kerk, een kok die een keukenmachine gebruikt is een ketter. Maar ja ze moeten wel als Braun, Philips of weet ik wie het programma sponsort. Wat dacht u daarnaast van de keuken waar ze instaan, ik heb het een en ander een nagemeten. Als ik mij woonkamer bij mijn keuken trek kan ik het net kwijt, maar dan moet de eettafel wel naar de eerste verdieping, en dan woon ik nog geeneens zo klein ! Ook hier is de sponsoring duidelijk merkbaar, in de reclameblokken komt het allemaal terug.

Zou zo'n kok er nou nooit eens genoeg van krijgen, een schuldgevoel krijgen, dreigbrieven ontvangen of last van een of andere stichting. Waarom niet eens een gewoon recept. Ik heb in mijn boekenkast een aantal kookboeken staan. Het duurste boek is, het leerboek van elke kok, Eugen Pauli's "Complete Leerboek voor de Keuken". Dit boek behandeld alle facetten en grondbeginselen van het koken. Wat te denken van vakkennis, organisatie en inrichting keuken, warenkennis, voedselleer, menuleer en dan pas de kookkunst. Alle basishandelingen worden uitgebreid beschreven. Maar toch als je het doorleest kom je aardige recepten tegen. U mag het boek wel eens lenen hoor maar let wel op de aangegeven hoeveelheden op bladzijde 360 staat bijvoorbeeld een recept voor Bťchamelsaus voor 10 liter!

Het leukste kookboek dat ik heb is het Magrietkookboek, ja u leest het goed dat damesblad. Het jaartal moet ik schuldig blijven want dat wordt niet vermeld maar waarschijnlijk hebben mijn ouders het voor hun trouwen gehad. Hier staan tenminste echte gerechten in. Ik noem zomaar "macaroni met lever, doorregen spek en tomatensaus" ,"zuurkool met gebraden ribbetjes en aardappelpuree", "eenvoudige sinaasappelvla", "gebakken griesmeelschijven", " wentelteefjes","rijstebrei" en "bloemkool met lammetjes saus". Kijk dat zie ik die tv-koks nog niet maken. Maar mensen wat is dat lekker. Als ik er aan denk loopt het water in mijn mond. Ik zie voor me een pan erwtensoep met kluif, een bord met rode kool en hachťe en toe een zelf gemaakte vanillepudding. Zelfgemaakt pudding , dat is ook zo iets. Vroeger zat er een lekker vel op, dat de heer des huizen zich altijd toeŽigende. Nu ben ik aan de beurt, kopen we de pudding in de supermarkt. Een vel daarop maken kunnen ze tegenwoordig niet meer.

De groente en de aardappelen werden vroeger gewoon door elkaar gestampt en niet truttig op een bord gedrapeerd.

Zo ziet u maar vooruitgang is nog niet altijd verbetering. De mensen vroeger hadden beter te eten en wij hebben tegenwoordig de beter belegde boterham. Of is de boterham al een croissantje brie geworden?

Ik van dit alles een aardige honger gekregen dus ik stop ermee. We hebben weinig in huis dus ik denk dat ik maar even bel. Waar heb ik trek in, eens even denken..... ja ik bestel lekker ouderwets een portie shoarma met een pita-broodje en knoflooksaus. Morgen sport ik het er in de zaal wel weer af................

Drs. S.H. uttle Inhoudsopgave

Geurvreters

De vrieskou buiten bleek niet in staat al wat mijn gezicht te verduren had gehad te verwijderen. Ik fietste van mijn werk naar huis terug. Mijn warme sjaal zat in mijn tas, om te genieten van de kou buiten. Wat was mij aangedaan dat ik mij zo gedroeg vraagt u zich af. Het was begin januari toch verschrikkelijk koud roept u vertwijfeld! Inderdaad, het vroor dat het kraakte. Het was zelfs zo koud dat ik de eerste week van januari op de fiets de ene dag op de Westgaag een pinguÔn tegen kwam en de volgende dag daar zelfs achtervolgd werd door een ijsbeer!

Wat heeft dat met je gezicht te maken hoor ik u vragen. Let op het zit zo, elk jaar is het een goede gewoonte dat werkgevers een nieuwjaarsreceptie houden. Ik kwam van "onze" receptie af die dag dat mij gezicht uit de plooi was. De oorzaak daarvan zal ik u haarfijn uitleggen.

Een goede gewoonte is dat op recepties wat geschonken wordt. U kent dat wel glaasje wijn, sherry, port, bier en spa rood. Dit was echter niet de oorzaak.

Een goede gewoonte is dat op receptie de directeur een toespraak houdt. Ook dit jaar heeft hij zijn best gedaan en het verhaal klonk als een klok. Het werd zelf ondersteund door een elektronische presentatie met flitsende sheets, gesneden foto's en glimmende grafieken. Tot mijn opluchting klopte de cijfers ook nog. Dus dat was ook de oorzaak niet.

Een goede gewoonte is dat op recepties gepraat wordt. Dat doe wij natuurlijk de gehele dag al, ik wordt er voor betaald tenslotte, maar dan praat je eens met andere mensen. Mensen die het echte werk doen, je staat er dan gewoon midden in. Wat je dan allemaal hoort! Soms verassend, soms opzienbarend, een enkele keer schokkend en meestal het bekende gezeur. Al met al geen zaken waar je gezicht bij uit de plooi valt.

Wat is het dan wel , roept u vertwijfeld uit, vertel het nu of ik stop met lezen!

Okť, hier komt het dan.

Mijn gezicht stonk verschrikkelijk en zat onder de vegen. Het stinken is veroorzaakt door de vele "goede wensen voor het nieuwe jaar in goede gezondheid" welke ik van mijn collega's mocht ontvangen. Ik bedoel hier natuurlijk de vrouwelijk collega's. Je kan tegenwoordig geen hand meer geven of je gezicht wordt minstens driemaal beveegd door de handenschudster daarbij zoengeluiden in de lucht en je oor makend. Elke keer dat dit plaatsvindt daarbij een spoor van make-up en parfum achterlatend.

Het poeder van de verschillende gewaardeerde collega's zit met korsten aan mijn wang doorspekt met de "Dove" van de wat oudere vrouw en de "Oil of Olaz" van de dames met een droge huid. Dit alles rijkelijk besprekend met "Chanels no 4", "Van Gogh", "Gloria Van de Bilt" en weet ik wat voor troep nog meer. Over het algemeen ben ik al geen voorstander van dit soort zaken maar nu gaat het toch echt te ver. De zaal waar wij ons in bevinden houdt het zelf bijna ook niet meer, de ventilatoren zuchten en steunen en de eerste heeft het al opgegeven. Dit vindt ik nu ongewenst intimiteiten. Mijn reukorgaan valt haast getergd van mijn gelaat en schreeuwt haast om frisse lucht. Het vriest er liever af dan hier nog langer te blijven. Maar ja, de drankjes en hapjes moeten nog op en ik heb nog niet met iedereen gesproken.

Het ergste moet nog komen, de dames van het bedrijfsrestaurant moeten nog komen om de beste wensen over te brengen. En als vaste klant, ik mag wel zeggen een hele goede klant, ontkom ik onmogelijk de foltering. Ik hoor de eerste al praten bij de garderobe.....

U zult begrijpen dat ik mijn lot fier heb gedragen. Ik heb het tenslotte overleefd en minsten 52 weken de tijd om mijn huid te ontdoen van de verontreiniging. Ik schrijf morgen een brief naar Kok en Vermeend of er geen extra belasting opbrengsten te realiseren op cosmetica. Zo nu heb ik tenslotte ook nog een goed voornemen!

Terug naar huis hoef ik niet bang te zijn voor ijsberen in de vrieskou want die slaan twee kilometer van tevoren al op de vlucht. En terwijl ik op mijn fiets spring schiet in een flits door mij heen de memo van personeelszaken waarin een opgave wordt gedaan van jubilarissen en medewerkers die met de vut of pensioen gaan. Het gevolg is dat ik naast het zadel landt en ik mijn warming-up voor Tirol ook weer onder de knie (eigenlijk iets hoger) heb.

Wat mij betreft hierbij een welgemeende hand met daarbij de beste wensen voor het nieuwe jaar, in goede gezondheid, en natuurlijk voor het hele gezin of mogelijk zelfs de gehele familie, veel voorspoed, geluk in spel en in de liefde, alles wat wenselijk is, maak er een mooi jaar van, en een sportief 1997.

Drs. S.H. Uttle Inhoudsopgave

Niet pluis op de buis.

Het nieuwst fenomeen van Nederland op het gebied van televisie verbaast mij elke steeds meer. We hebben de laatste jaren al wat mee gemaakt maar wat je tegenwoordig ziet slaat toch echt alles.

Was het eerst nog onschuldig een praat programma waarin gasten hun volledige ziel en zaligheid met de kijkers deelde, al gauw ging het van kwaad tot erger. De eerste praatprogramma's gingen over onschuldige onderwerpen maar het werd steeds heftiger. Er zijn "shows" waarbij de gasten verrast worden met de meest vreemde zaken. Nu weet elke gast wel dat er iets gaat gebeuren. Maar toch om en plan publiek te vernemen dat hij of zij, waar de gast al jaren een fantastische relatie mee heeft, sinds de zomer iets heeft met de .... (vul zelf maar in). En dat terwijl de gast nog vertwijfeld roept dat hij/zij toch altijd zo fijn ....... (s.v.p. ook zelf invullen). Je ziet de kijkers smullen van de smeuÔge verhalen en zijn allemaal van mening dat zij nooit zoiets zouden doen en zeker niet op de tv. Toen de jus van de praatprogramma's niet meer voldoende smaakte ging het over en andere boeg. De supriseshow werd uitgevonden. De gastheer Henny H. roept mensen vanuit de zaal bij zich om vervolgens over hun grootste verdriet te praten. Na een indringend gesprek wordt de gast blij verrast met iets dat tot dan ondenkbaar was. Hier is hij dan, je zoon uit Canada die je al dertig jaar niet heb gezien. En hier is z'n derde vrouw en al z'n kinderen..... Als de traantjes maar vloeien.

Ook dit gaat natuurlijk vervelen en niet ver genoeg dus de volgende 'uitvinding' was Now or Never. De swingende en goed gebekte presentator Rolf W. nodigt gasten uit om over hun fobieŽn te praten. Als dank voor het fijne gesprek mogen/moeten ze daarna dat doen wat ze al hun hele leven niet durven. Met de gedachten aan wat geld doen ze allemaal nog ook. De macht van de televisiecamera is dan ook bijzonder groot. De televisiefabriek staat niet stil dus het volgende nieuwe is er al weer. Men neme een cameraploeg en plaats deze op een EHBO-afdeling van een ziekenhuis. Dit levert hele mooie plaatjes op van menselijk leed. Zo jongetje ben je van je fiets gevallen of, vertel het eens eerlijk in de camera, sloeg je vader je weer? Gefeliciteerd mevrouw een driedubbelen botbreuk, u vindt het toch niet erg dat we het zonder verdoving zetten anders moet alles weer nagesynchroniseerd worden. Zo meneer u liep toevallig tegen dit mes op en werd daarna opgepakt voor verboden wapenbezit. U vindt het toch niet erg dat we ook even u long doorboren met dit mes wat we zitten al twee weken te wachten op iemand die het benauwd heeft. Dus prik door die long en........ action take 1 "benauwd".

Dit werd al snel te steriel dus de volgende stap was achter de ambulance aan rijden. Heet van de naald verslaggeving van de ergste dingen die je kan gebeuren. Menselijk leed breedbeeld in de huiskamer. Hulpverleners in de weg staand wordt alles gevolgd. Tegelijk doen de zenders verwoede pogingen nog meer menselijk leed te filmen. Je loopt gewoon een weekje met een deurwaarder mee. Huisuitzettingen doen het altijd wel aardig (wat hebben ze overigens snel die deuren open !). Voordeel van zo'n programma is dat de Nederlanders begrip krijgen voor het werk van de scherprechters en men tegelijk een rijk gevoel krijgt als men al die armoede ziet. Midden winter zonder gas, licht en water is geen pretje.

Tot hier ging het allemaal wel al is het soms wel een gevaarlijk schemergebied waarin men zich begeeft. Mensen die niet gefilmd willen worden "netjes" digitaal onherkenbaar gemaakt. Je zou zelf toch ook niet zo op de tv willen, of toch.......

Volgens mij wil heel Nederland op de tv en daar heeft men heel wat voor over. Wat te denken van het programma Streetlive. Loop je op straat komt er een of andere min of meer bekende Nederlander naar je toe en zegt vervolgens "Ik ben Gijs wil jij een spelletje doen?". Enige minuten laten ligt je bril of horloge in een doosje dat daarna mag proberen te slopen door vragen foutief te beantwoorden en het verkeerde doosje op het blok te leggen. De andere variant is dan nog liever de lucht in, je ketting aan een ballon. Al menig sieraad heeft voor de ogen van het aan tv verslaafde volk hun waarde verloren. De winst is als je het goed doet uiteindelijk je sierraad terug en ¶ 250,00 verdient. Na de sierraden volgden de autobanden, de verjaardagtaarten, de "battle of the sekse" en intieme vragen. Nederland staat te springen om vernederd te worden op de buis. Dit blijkt nog veel duidelijker uit het programma 'Over de rooie'. Dat is pas echt ellende troef. Wat wel niet doen om op de tv te verschijnen, ik kan het soms niet geloven. Je op straat uitkleden, wormen eten, met je (vrouwelijke) borsten een autoruit lappen en ga zo maar door. Dit alles in een tijdsbestek dat bijna niet te realiseren valt. Ze staan in de rij om mee te mogen doen. Doen ze mee dan moeten ze ook nog voorbijgangers zien te vinden die hetzelfde doen. Deze mensen snap ik al helemaal niet meer, je vernederd je en als dank krijg je niets anders dan dat je smoel op de buis was.

Dit is dus het nieuwe Nederlandse amusement en dan heb ik het nog niet gehad over Linda de Mol met haar homevideo's of het programma van Caroline T. "Het spijt me". Het is toch niet te geloven dat de theaters nog steeds leeg staan en de bioscopen nog steeds klagen. Nee, de tv trekt toch nog steeds meer kijkers. Ik ben blij dat ik zoveel afleiding heb en niet gebakken zit aan de tv. Dus lang leve de sport (het zelf doen).........al zijn er ook al weer programma's die zich richten op de blunders die daarin plaatsvinden.

Daarom sport en rij voorzichtig en pas op voor de snorrende camera.

Drs. S.H. Uttle Inhoudsopgave

Magic

"Ik kan toveren, ik kan toveren dat je hand naar peper ruikt..". Terwijl mijn nichtje van vijf deze magische woorden uitspreekt dwarrelen haar vingertjes boven mijn uitgestrekte hand. Met een zeer onbevangen "Ruik maar.........." duwt ze m'n hand onder mijn neus. Hier ben ik dus op voorbereid, mijn hand en arm vullen zich met een zekere spierspanning. In een flits zie ik me zelf staan, dezelfde woorden , dezelfde bewegingen. Ook mijn oom werkte netjes mee. Hoe vaak droomde ik vroeger niet van dat ik, ECHT zou kunnen toveren. De wereld had er compleet anders uitgezien. Milieuproblemen waren er niet, met een simpele beweging van mijn rechter pink had ik een motor uitgevonden die op water liep, de uitlaatgassen roken naar vers dennehout. In de file naar de wintersport, niet echt dus. Voor de kust van Kijkduin zou er in zee bergen zijn verrezen van wel drieduizend meter en altijd sneeuw .

Iedereen die ik goed kende woonde in een kasteel met tientallen bedienden. Als je aan eten dacht dan stond het voor je neus. In de tussentijd was ik al driemaal wereldkampioen F1 geweest. Voetbal deed ik voor de grap erbij, ik kapte Kluivert uit, liep Overmars op m'n sloffen voorbij en liet Van der Sar ballen uit het net rapen.

Niet alleen sportief ging het mij voor de wind ook in de liefde kwam ik niets tekort, waar ik hier niet verder over zal uitweiden. Om niet alles zelf te houden deed ik mee aan elke loterij waarin ik natuurlijk elke keer de hoofdprijs won. De mensen in Nederland, en ver daar buiten, kende mij bij naam. Alle prijzen die ik won verdeelde ik onder de armen, in Nederland waren al lang geen arme mensen meer. Sinds de invoering van de Euro bijna zelfs geen arme en misdeelde burgers in Europa meer. De derde wereld was al tweede geworden. Droogte kwam op de wereld niet meer voor en overstromingen evenmin. Overdag scheen de zon en was het droog terwijl het voor de boeren juist 's nachts regende.

Bedreigde diersoorten bestonden niet meer en uitgestorven dieren bleken toch nog op een nog niet ontdekt eiland te leven. Lastige insekten veranderde in mooie vlinders en hun rupsen aten geen bomen meer kaal. Het gehele jaar was het lente maar dan met zomerse temperaturen. Ziekenhuizen werden omgebouwd tot vakantieparken met grote zwembaden en glijbanen. Daarnaast tennisbanen en sporthallen. In de sporthal badmintonbanen, onder de hand speelde heel de wereld dit spel al. Natuurlijk won ik ook hier regelmatig. Na een verpletterende nederlaag in de eerste set was ťťn kleine beweging van mijn ringvinger voldoende om de volgende twee sets royaal te winnen. (Vervelend voor jullie maar ik kan nu eenmaal slecht tegen mijn verlies !)

Iedereen had een PC met internet verbinding en.........pats. Mijn hand vliegt met een knal tegen mijn neus en mijn nichtje kijkt mijn triomfantelijk aan. Dromen en toveren gaan dus duidelijk niet samen. Als een boer die kiespijn heeft lach ik naar mijn nichtje en pers een "tjee, wat een leuke grapje. Vertel die maar eens aan ome Gerard" uit mijn mond. Vol trots loopt mijn nichtje weg, weer en goede daad gedaan. Even bekruipt mij het gevoel kon ik mijn gekwelde neus maar beter toveren. Tegelijk realiseer ik me dat ik al genoeg gegoocheld heb. Ik draai me half om en roep "Annemiek doe mij nog maar een biertje." Me terugdraaiend op m'n stoel kan ik het toch niet laten me zus er op te wijzen dat haar schattige dochter vandaag wel erg laat naar bed mag.

Tover met je racket, goochel met een shuttle maar blijf met beide benen op de grond.

Drs. S.H. Uttle Inhoudsopgave

 

 

1