Mijn favoriete sportvis is de zeebaars, daar gaat de meeste vistijd aan op. Buiten het feit dat ik het een indrukwekkend mooie vis vind, blijft zijn kracht me iedere keer verbazen. Relatief kleine baarzen gaan al tekeer als gekken, terwijl een grote zeebaars de regie over kan nemen en gewoon doorzwemmen, geen houden aan! Voor mij is de essentie van het zeebaarsvissen de aanbeet. Of het nu op de shad is of met de plug, die knal is zo ongelofelijk hard dat je eigenlijk iedere keer weer een soort "schrikt", hehehe. De beukende hengeltop en het geluid van de gierende slip verzorgen de uiteindelijke adrenaline roes. Tijdens het drillen van de zeebaars, staat voor je gevoel de tijd even stil en geniet je met volle teugen van het gevecht. Dat is in een paar zinnen wat het zeebaarsvissen mijn passie maakt. Buiten dat heb je ook nog eens het vrije aspect door met lichte bepakking veel stekken af te vissen met geklim, geklauter en veel lopen, elke sessie levert spierpijn op, hoezo vissen geen sport!!!???.

In 1980 op 13 jarige leeftijd mocht ik voor het eerst mee nachtvissen aan zee met mijn zwager Ger, de sessie eindigde voor het hek van de centrale aan het begin van de blokkendam. We hadden ieder een bot gevangen die nacht vanaf het strand en gingen hier de laatste zagers opmaken. Plots kwam er een beet op mijn veel te dikke zeehengel en een zilverkleurige vis kwam uit het zilte nat. Omdat ik deze voor mij onbekende vis meteen wilde inspecteren was ik nogal overenthousiast met het onthaken, als gevolg daarvan werd ik op een paar fikse stekels getrakteerd. Het moet daar zijn gebeurt dat ik besmet ben geraakt met het zeebaarsvirus!!!

In de jaren negentig viste ik veel op baars in de binnenzee voor de blokkendam, samen met een visser die ik daar had leren kennen. Deze man, Ton Stout, bleek een deskundig visser en ik had er een leuke 'klik' mee. Ik heb veel van hem opgestoken in die tijd. Het was een mooie stek tot hij in 2010 gesloten werd ivm de aanleg van de 2e Maasvlakte, je kon er ook tegen bijvangsten als tarbot aanlopen als je met zandspiering viste. Later heb ik nog heel veel bijgeleerd over alles wat met zeebaars te maken heeft van Reggie Doekhi, Joop Folkers en Marcel Nijman. In 2002 zochten we met de visploeg waar we elke vrijdag mee gingen vooral het hartelkanaal op waar verbluffend goed baars te vangen bleek te zijn met steurgarnalen en een dobber, als wel op de plug en ander kunstaas. Nog even voortbordurend op die aanbeet, dit komt ook prachtig tot zijn recht bij het zeebaarzen vanuit de boot.

Zowel bij de drift waarbij de baars vanaf het wrak achter je pilker aan jaagt, of bij het ankeren op ruime afstand voor het wrak, krijg je de meest fantastische aanbeten. Voordeel bij het bootvissen is, dat je voor je gevoel wat meer de tijd kan nemen en van de dril kan genieten. Eenmaal van de bodem af, ben je verdere obstakels kwijt in tegenstelling tot het vissen van de kant af waar je vaak nog een stenenlaag voor je hebt of andere ellende. Toch heb je geen vangstgarantie want het maakt nogal wat uit hoe de baars gehaakt zit, niet alle delen van de bek zijn hard, waardoor je de baars gedurende de dril nog kan verspelen. Per slot moet je hem ook nog eens tegen de soms harde stroming in binnenhalen. Vissend vanuit de kleine boot voor bijvoorbeeld een blokkendam, kan de complicatie geven dat de baars terug tussen de blokken schiet. Na de aanbeet dien je hem dus meteen een stuk van de blokken af te dirigeren, mocht hij een run naar open zee inzetten, prima! Mooiste vorm van zeebaarsvissen, hoewel alle technieken aantrekkelijk en boeiend zijn, vind ik persoonlijk het vissen met de plug, eea vanwege de enorme knal bij de aanbeet. Bij het vissen met oppervlaktepluggen kun je zelfs de aanval zien wat helemaal een spectaculair schouwspel is.

Prachtige baars van 4 kilo op de oppervlakteplug in augustus 2008, een dril die ik niet snel zal vergeten. Op een notoir putje langs de kant waar nog wel eens een grote in gaat liggen, leek het wel of er een handgranaat onderwater afging. Hij stoof werkelijk alle kanten op maar gaf zich uiteindelijk gewonnen. Prachtvis met een machtige kop!!!!!

Hoewel 2009 geen best zeebaarsjaar was in de Europoort, was de revelatie van dit jaar de Rapala Subwalkplug. Hier werden toch mooie vissen op gepakt zoals deze 7 ponder. Hoewel dit een uiterst vermoeiende manier van vissen is(je rug krijgt er aardig van langs), moet je je ook de juiste slag om binnen te vissen eigen maken. Is dat voor elkaar, mag het resultaat er zijn.

En niet te vergeten een heuse 10 pond+ vis! De aanbeten op deze pluggen zijn werkelijk niet normaal meer, of er in een trein op volle snelheid aan de noodrem wordt getrokken! Ander facet van de Subwalk visserij is het schouwspel van achtervolgende zeebaarzen, vanuit de boot kan je dat goed zien. Als ze echt goed azen, kapen ze hem soms voor elkaars neus weg. Ook geweldig om te zien hoe de finten in paniek raken als de grote baarzen actief worden, die scheren alle kanten op en verdwijnen soms in een grote kolk, zo de maag in van een gestekelde krachtpatser. Echt supergaaf om dat te zien!

Het seizoen kwam laat op gang kwam in 2010, muv van een sessie in de 3e week mei, toen vingen we er in een keer, iets meer dan 100 met zijn 2en. In juli, bleken ze het niet verleerd te hebben op de Subwalk gedurende een half uurtje op het juiste tij. Bij elke baars die ik er op vang, weet ik meteen weer waarom dit mijn favoriete kunstaas is!

Schrijve 1 juli 2011, seizoensupdate. Tot nu toe gevangen baarzen allemaal op de shad, in april/mei ook nog wat mooie op de steurgarnaal. De plugvisserij was tot nu toe slecht, ook in de bootsessies. Vandaag was het wel raak, op de pier kwamen 3 mooie aan de Subwalk, 77 cm, 61 en 55 cm en werden er nog enkele verspeeld. Fantastische runs en mooie sterke vissen. Hopelijk gaat het nu een beetje beginnen met de plugvisserij.

Schrijve begin oktober 2011 en zo geschiedde....!!! Eindelijk los op de diepe plug! De Rapala Rusty Crawdad bleek in trek de laatste sessies overdag. Tot nu toe terug kijkend op het huidige seizoen, mag ik zeker niet klagen. In de maanden juli, augustus en september, vingen we vooral erg goed op de shad, maar op de plug nauwelijks.

En in de nacht bleek de electric blue twister het meest effectief. Vissend met een 8 grams jigkoppie kwamen er in een uur tijd 6 van deze knapen aan de beurt, wat een kicken visserij was dat! De aanbeten kwamen zo wat tegen de kant aan en waren werkelijk niet normaal meer. Nachtvissen heeft toch altijd een aparte charme, alles gaat nog meer op gevoel lijkt het wel.

meer foto's volgen...