MEXICO

In augustus was eindelijk de vakantietijd voor ons aangebroken en wij kiezen dan meestal voor de Cariben omdat dat tot dusverre altijd erg goed bevallen is. Dat wordt natuurlijk wel anders als er een orkaan in de buurt van je bestemming zit, zo moest je bijvoorbeeld afgelopen zomer niet op Cuba of de Dominicaanse republiek zitten. Maar liefst 3 orkanen zijn daar langs geweest. Ook wij volgden eenmaal op onze bestemming Playa del Carmen-Mexico, dagelijks de verrichtingen van zowel Gustav, Hanna als Ike op CNN, maar bleven gelukkig de gehele vakantie gevrijwaard van deze ellende. In de prachtige Mexicaanse wateren is het vergeven van de vis in alle soorten en maten wat overigens goed te verklaren is, vanaf het Mexicaanse eiland Cozumel loopt het een na grootste rif ter wereld tot aan Honduras toe. De stromingen uit de Golf van Mexico, Caribische zee en Atlantic komen er samen waardoor er heel veel plankton in het water zit, wat bijvoorbeeld ook heel veel walvishaaien aantrekt. Mexico heeft nog grote stukken redelijk ongerepte kust met de jungle tot aan zee, baaien en lagunes, kleine mangrove eilandjes omgeven door prachtige bodemstructuren van koraal, bedden van wier, afgewisseld grote plekken zand. Mijn vismaat Willem de Jong zou pas in mijn laatste week arriveren en maanden van te voren maakten we al de wildste plannen voor een visavontuur! Het ligt voor de hand om te kiezen voor een biggame trip, er zijn immers vele charters die hun diensten aanbieden, de visserij is goed te noemen en het aantal verschillende soorten vis wat er te vangen is, is meer dan interessant! Wie wil er nou niet een megatonijn, wahoo, tarpon, dorado of marlin vangen!? Er zijn ook nadelen, de boot kost al gauw zo´n 400 dollar voor 4 uur of je bent geboekt met anderen, wat wel de prijs drukt maar niet je vangstkans percentage verhoogd, je moet dan vaak loten voor een hengel of volgorde van binnen halen. Daar komt bij dat mijn maat Willem liever in een karpertentje in Frankrijk zit dan een boot op open zee, zeker met een beetje golfslag in het vooruitzicht. Wel had Willem een droomwens en dat was het vangen van een Bonefish, daar zou hij werkelijk alles voor over hebben. Eenmaal het internet opgedoken kwam ik al redelijk snel uit op de website van Marcel Schouten, http://www.wereldvissen.nl/Site/home.html en op die van Pesca Maya wat op het eerste gezicht niet al te ver van onze vakantiebestemming af leek te zitten. Zij boden naast biggame vissen ook trips aan voor het vissen met licht materiaal, maximaal 2 personen en gids per boot voor een spinhengel, of 1 persoon met gids met vlieghengel. Er wordt dan gevist in Ascension Bay, een enorme binnenzee vol mangrove eilandjes op vis naar keuze. Een en ander wel afhankelijk van in welke maand je er bent want dat is wel belangrijk, zo moet je er voor bijvoorbeeld tarpon in november zijn en voor Dorado´s in juni, zo hoorden wij later. Kosten van dit verhaal, 500 dollar inclusief halen en brengen naar je hotel, dat lijkt veel maar dit is wel voor 8 uur en komt omgerekend op zo´n 160 euro de man uit, als je met zijn tweeën bent. Wil je een (vlieg)hengel huren komt er 30 dollar bij en ontbijt en lunch is inclusief. Je hebt dan wel een avontuur in het vooruitzicht wat je waarschijnlijk niet snel nog eens zal meemaken.

Ik had voor de zekerheid een dame van de receptie in ons hotel laten bellen met Pesca Maya voor het geval ik een niet Engels sprekend persoon aan de lijn zou krijgen wat naar achteraf bleek geen verkeerd idee was. Zo werd er een trip geboekt op vrijdag 5 september, Willem zou die woensdag daarvoor arriveren en ik betaalde 250 dollar aan. We hadden voor deze trip al reishengeltjes aangeschaft, 5-delige spinstok tot 75 gram in zo’n prachtig kokertje wat in je koffer past, de molen en fireline van 11 kg die we gebruiken voor de zeebaars, plus een doos pluggen in alle soorten en maten. Natuurlijk verder nog wat zaken als stalen onderlijnen, wartels en voorslag, in principe is daarmee niet al te veel kofferruimte ingepikt. Willem en ik werden ’s ochtends om 06.00 opgehaald bij ons hotel, al waar een breedgrijnzende maya-mexicaan ons verwelkomde. Maya afstammelingen zijn makkelijk te herkennen aan het nagenoeg ontbreken van een nek en het nogal klein van stuk zijn. Dit schijnt te komen door het vele drinken van kalkrijk water waardoor de lengtegroei belemmerd wordt. Hij vertelde ons dat het een ritje zou worden van 2 uur, 1 uur over een goede weg en 1 uur over een hele slechte. Nou dat bleek, het laatste uur was dwars door de jungle en toen we uit het busje stapten hadden we het gevoel in een wasmachine gezeten te hebben. We zagen onderweg wel soms door de vegetatie heen dat we op een soort landtong waren met links open zee en rechts lagunes van mangrovebos.

We stopten bij een soort haciënda in de middle of nowhere en dit bleek het hoofdkwartier van deze onderneming te zijn, waar we een fantastisch ontbijt aangeboden kregen in de vorm van zoete gebakken aardappeltjes, 2 pannenkoekjes en een enorme uitsmijter ham-kaas. Onze gids arriveerde, en stelde zich voor als Wilbert, hij ging met een kritisch oog langs onze spullen, inspecteerde de lijn op onze molens en begon de slips af te stellen. Wij zaten er veraangenaamd naar te kijken en spoelden de laatste slok koffie weg. Nu volgde een ongeveer 5 minuten durende jungletocht tussen de mooie leguanen door naar de boot. Deze lag er schitterend bij naast een steigertje aan de lagune, voorzien van 50 pk buitenboordmotor en 2 van die visstoeltjes erop.

Onze gids zei dat we eerst op barracuda gingen vissen, inspecteerde wederom onze voorslag, stalen onderlijnen en oppervlaktepluggen. Nadat dit goed bevonden was ging het gas open en werden we eigenlijk al bedolven onder euforische gevoelens bij het zien van het natuurschoon, de prachtige oevers en het felblauwe water, pelikanen, niet te vergeten de snelheid waarmee we over het water scheerden en het gewoon hier zijn!

Na ongeveer kwartier varen, ogenschijnlijk open zee op, verschenen er allerlei eilandjes aan de horizon die vooral bleken te bestaan uit mangrovebos. Het anker ging eruit op zo’n 50 meter voor de kant en Willem zwiepte als eerste zijn plug naar de oevers en werd na een aantal slagen later al meteen getrakteerd op een forse aanbeet, hij landde na een mooie dril met gierende slip een agressief ogende barracuda van zo’n halve meter.

Bij mij ging het wel even anders want ik brak in mijn 2e worp mijn hengel op ongeveer 20 cm boven het handvat, niet eens met heel hard gooien. Fabrieksfout of niet, daar had ik dus even geen boodschap aan, ik zag mijn dag al instorten, Willem keek ook meteen naar verschrikt naar zijn hengel, exact hetzelfde stokje. Onze gids toverde zijn eigen 2.30 spinstok te voorschijn en bood me aan deze te gebruiken, met mijn eigen molen erop. Helemaal blij weer opgetuigd en na een paar worpen die niets opleverde besloten we een stukje te gaan trollen. De oppervlaktepluggen werden verruild voor poppers, Willem een grote en ik de kleine, ze gingen prachtig door het water totdat mijn popper vol gegrepen werd. Het voelde aan als een niet hele grote vis, maar wist de slip wel aan het werk te zetten, op zich een lekkere dril met in je achterhoofd dat dit je eerste vis van de dag is. Op zo’n 20 meter van de boot ging totaal onverwacht mijn hengel echt helemaal krom, een enorme run volgde weer de andere kant op. Ik dacht me vergist te hebben in de maat van de vis, blijkbaar was dit toch een hele fraaie totdat er ineens een slappe lijn volgde. Binnendraaiend voelde het ook weer te zwaar aan voor alleen de popper, ik begreep er even niets meer van en ook Willem zat me al vragend aan te kijken.

Eenmaal boven werd alles snel duidelijk toen er alleen nog de kop van een barracuda aan mijn popper vastzat, onderweg gegrepen door een senior barracuda of misschien zelfs wel een haai !? Alle drie lachend en nog vol verbazing was de toon voor vandaag gezet, er gebeuren spannende dingen in deze wateren. We koersten naar een volgend eilandje en de gids vertelde ons dat daar de schoorsteen van een oud Spaans stoomschip op de bodem lag, er stond zo’n anderhalve meter water boven. Wederom geankerd, de poppers vlogen richting “miniwrakje” en zodra ze binnengevist werden, volgden er de na zwemmende barracuda’s, de adrenaline steeg wederom een level. De gids zei dat we iets sneller moesten binnendraaien en dat resulteerde bij ons allebei meteen in een knal van een aanbeet, soms sprongen ze het water uit, echt supersport! Op die plek vingen we er een aantal en misten er nog vele meer, dan bogen ze een paar meter van de boot ineens af wat overigens mooi te volgen was in het kraakheldere water. Saillant detail aan deze visserij, er is redelijk snel sprake van dressuur op het kunstaas, de gids gaf na een aantal worpen zonder volgers aan dat we om die reden naar een volgende spot moesten verkassen. Nagenietend van deze spectaculaire visserij die we zojuist hadden meegemaakt ging het gas weer open voor een stukje varen van zo´n 10 minuten, dwars tussen eilandjes door in soms hele smalle doorgangen.

We stopten op een punt waar 3 eilandjes dicht bij elkaar lagen, met daartussen een lagune met zandbodem, aan de zijkanten liepen mangrovewortels het water in. Vermoedelijke diepte zo´n 2,5 meter en de overhangende vegetatie gaf mooie schaduwen aan de oevers. Na het inwerpen kregen we gelijk 4 mooie volgers van een slag barracuda wat nog veel groter leek dan op de plek van daarvoor.

Het hart bonsde in ons keel en in je hoofd hoorde je alleen maar, “pak hem nou, pak hem nou …!!” Ik schakelde over op een ander kleurtje en na 3 slagen van de molen volgde een verschrikkelijk harde aanbeet en dito run, zaak was om hem bij de wortels aan de oever weg te houden. Na een geweldige dril had ik hem bij de boot, gezien de maat had ik niet veel trek die uit het water te pakken. De tanden van een barracuda zijn enorm scherp en lang, 2 rijen puntige tralies! Mooie klus voor Willem dacht ik, vroeg om zijn assistentie maar daar waren we er nog niet mee. Iedere keer dook de barracuda weer terug onderwater, steeds onder de boot door waardoor ik een paar keer moest omlopen. De lange armen van Willem grabbelde door het water en hij zette daarna een knappe barracuda op mijn schoot.

Even later ving ook Willem er zijn grootste van de dag na een prachtig gevecht, mooie vis! Daarna was het gedaan met de actie en vroeg de gids wat we wilden qua vissoort. We besloten eerst nog wat te gaan proberen op Jacks en Groupers tussen de mangroves. We stoppen op een plek waar een omgevallen boom in het water lag, overal staken takken het water uit. Pluggen werden verruild voor met bucktail geknoopte jigkoppen en de te vissen techniek werd uitgelegd door onze gids, wat neerkwam op langzaam binnenvissen en “rommelen”. Maar een keer had ik een navolger van een Grouper die met een enorme kolk aan de oppervlakte het hazenpad koos, verder geen vis gevangen daar. Aan de oppervlakte zag je wel telkens Needlefishes over het water rennen, die zien eruit als een soort mini-geepjes van zo’n 20 cm dus er zat wel actief jagende vis. Wilbert de gids vroeg wederom wat we wilden en Willem hield het niet meer, “laten we op Bonefish gaan”! “Of course”, was het antwoord en een kwartier later zaten we bij een nieuwe lagune.

Omdat wij van te voren in Nederland geďnformeerd waren dat Bonefish alleen met de vlieghengel te vangen zou zijn, waren wij blij verrast te horen dat dus ook met de spinhengel kan! Wilbert monteerde bij mij een 10 grams bucktail met staart aan de voorslag en vroeg of we ook gewone vislijn bij ons hadden. Gelukkig had ik nog een klosje fluorcarbon van 30/100 bij me en hij nam daarvan een stuk van zo’n 40 a 50 cm. Een kant knoopte hij vast in de haakbocht en aan de andere kant een gebonden zilverkleurig vliegje. Wilbert vertelde dat de Bonefish een hele zachte bek heeft en hard aanslaan geen optie is, hij stelde de slip van mijn molen ook veel lichter af. Omdat de Bonefish zilverkleurig is en alle licht reflecteert, zie je alleen zijn spoor in het water en Wilbert stond bovenop om te kijken waar ze zaten. Hij had goed uitgelegd hoe te vissen en dat de snelheid van binnenvissen bepalend zou zijn. Eenmaal ingeworpen naar de rand van een wierplek werd de lijn strak getrokken en haalde je de hengeltop opzij, gewonnen lijn opspoelen, top weer naar voren en herhalen. Ik voelde tijdens dit slepen plots geknabbel en ik waagde een ferm klein tikje. Als door een kruisboog afgeschoten vertrok er iets met meters lijn, Willem kreeg van alle opwinding zijn onderlijntje niet meer geknoopt en de run duurde zo’n 20 seconden! ”Bonefish”, schreeuwde Willem, wederom kwam weer dat verhaal over “zijn 250 dollar er die er met 1 Bonefish uit zouden zijn”. Tijdens het binnendrillen ging de vis er nog meerdere malen vandoor en eenmaal geland is het best grappig om te zien wat een klein visje het eigenlijk is ten opzichte van het gevecht dat hij levert. Ze zijn er te vangen met het maximale gewicht van zo’n 1.5 tot 2 kilo maar dat is meer uitzondering dan regel. Willem had inmiddels ook ingeworpen en de spanning was op zijn gezicht te lezen. Ook bij hem volgde een knal van een aanbeet en de mooiste dril op deze stek kon beginnen. Het gegier van de slip deed muzikaal aan, het is echt bizar om te zien hoe snel ze zich kunnen verplaatsen over zeer grote afstanden. Willem lande zijn Bonefish en was de gelukkigste man op aarde!

We vingen er op die plek uiteindelijk 8 Bonefishes en hebben werkelijk topsport beleefd, het is absoluut begrijpelijk dat sportvissers uit de gehele wereld speciaal deze soort komen bevissen in de Cariben. Toen het op die stek een beetje stilviel, koersten we weer naar open zee, waar onze gids plots weer het anker overboord zette. Even geen vistijd maar lunchtijd, een soort picknick op zee! Na de heerlijke sandwiches en 1,5 liter water de man, lieten we het volgende strijdplan over aan onze gids, deze gaf tevens de instructie een eerst volgende kleine barracuda niet terug te gooien. Op onze vraag “waarom” zei hij met een glimlach dat die dan als aas zou dienen mocht er een haai opdoemen. Het was inmiddels ongeveer rond het middaguur en de temperaturen waren enorm opgelopen, ik had wel even zin in een frisse duik. Toen ik aan de gids vroeg of dit okay was, knikte hij, maar meldde wel nog even dat zijn vader in dit water eens een tijgerhaai van 700 kg had gevangen. Vanuit dit perspectief zag ik maar af van de duik en we gaven het sein “doorvaren maar!” Het plan was om op de mooie riffen te zoeken naar haaien en barracuda’s. De riffen leken aan de zijkanten een beetje overhangende randen te hebben, ertussendoor lopen mooie zandpaden en plekken. Onder het overhangende koraal zaten de barracuda’s die soms met 4 tegelijk achter onze poppers aanschoten, maar ze haken was een ander verhaal. Het leek er een beetje op of de hete middagzon de agressiviteit er een beetje bij ze uithaalde maar misschien was dit toeval. Ook hier kwamen wel weer een paar hele flinke knapen achter het kunstaas aan die we helaas niet konden verzilveren. Het lukte me er 1 te vangen, een kleintje van zo’n 40 cm die binnen enkele minuten door onze gids werd omgetoverd tot filet. Ik deed alvast een 6/0 circlehook aan de stalen onderlijn met als aas een mooie reep barracuda, Willem bleef vooralsnog met de popper doorvissen. De gids stond als een gondelier op het hoogste stuk van de boot en nam de uikijk, zelf ging ik op boeg staan, wachtend op verdere instructies. Ongeveer tien minuten later zag Wilbert er 1 zwemmen, hoewel hij driftig stond te wijzen zag ik hem eigenlijk niet, totdat er een machtig silhouet over een heldere zandplek heen zwom op zo’n 30 meter schuin voor de boot. Automatisch wierp ik het aas in zijn richting op ongeveer een meter van zijn kop af, gespannen hield ik mijn lijn strak en een aanbeet volgde. Hij zat er 2 seconden aan en schoot weer los, de haai zwom weg en ik stond daar met een adrenalinekick te stuiteren. Nadat ik zo’n beetje alle Engelse en Hollandse scheldwoorden had gebruikt, “gondelde” onze gids gewoon vrolijk door achter de haai aan. Hij bleef maar van ons wegzwemmen en liet, als ik het aas al in zijn buurt kon presenteren tegen de wind in, de “barracudasteak” links liggen. Pas 8 pogingen later beet hij wederom aan, dit keer wachtte ik wat langer alvorens de haak te zetten.

Met een volledig kromme spinhengel was de haak gezet en de haai ging er met een enorme gang vandoor, je voelt meteen dat dit niet te houden is en de slip begon te gieren. Ik hield het niet meer van spanning, die vis moest en zou ik hebben, opperste concentratie totdat….! Er nog 2 haaien vlakbij de boot zaten en Willem monteerde snel een dreg op zijn stalen onderlijn, ook voorzien van een mooie lap barracuda. Deze haai bleef in de buurt van de boot en Willem kon mooi blijven presenteren tot hij bij de 3e aanbeet gehaakt zat en begon te beuken. De 20 minuten daarna bestonden uit het trachtten binnen te krijgen van deze pitbull, terwijl mijn haai nog een eind van de boot zat. Wilbert had uiteindelijk een vin te pakken en wist Willems haai over de reling te trekken, wij zaten gebroederlijk naast elkaar voorin. Duidelijk werd dat de stalen onderlijn doorgeknipt moest worden en nadat dit gebeurd was begon de haai enorm met zijn kop te schudden en wij moesten snel met de voetjes van de vloer en lagen dubbel van het lachen, onze gids probeerde zijn staart in bedwang te houden. Nu kon mijn dril gaan beginnen en na een tijdje was ook deze haai bij de boot. Het landen dreigde uit te lopen op een drama omdat de haai zich in de hoofdlijn draaide maar met geduld werd dit gevaar afgewend en kwam hij weer los. Aan de oppervlakte greep Wilbert een vin en ik zijn staart en tilden hem aan boord.

Zelden was ik zo blij met het vangen van een vis als van deze prachtige nurseshark, oftewel verpleegstershaai! Na felicitaties over en weer namen we snel wat foto’s met de wat rustiger geworden haaien en zetten ze terug op een zandbank waar ze rustig weer wegzwommen.

Nu kon hiervoor mijn dag al niet meer stuk, maar dit maakte het allemaal nog specialer, wat een geweldige vistrip was dit geweest. Bij het terugvaren met het uitzicht op de prachtige flora en fauna beseften we ons dat we een van de mooiste visdagen van ons leven hadden beleefd en genoten nog met volle teugen na. We bedankten Wilbert voor zijn uitstekende werk en geboden service en toen ons ijskoude Mexicaanse biertje op was, namen we afscheid van dit avontuur.

Nogmaals, een van mijn mooiste visdagen ooit en een driedubbele aanrader voor iedere visgek die daar nog eens neerstrijkt!!!

Leon van Hagen