Verder met Hr Ms Groningen in het Caribische gebied

   Na een aantal weken van onderhoud aan het schip kwamen de dagen van patrouillevaren langs de benedenwindse eilanden. Hierbij hebben we regelmatig Aruba en Bonaire aangedaan. Bij Kralendijk op Bonaire gingen we meestal voor anker. Dit was een ideale zwemlocatie en hier hielden we vaak waterpolowedstrijden. Een marinier stond op de uitkijk met een geladen uzi om eventueel een haai af te schrikken.

Voor de landingsdivisie was er nog een oefening op Klein Curaçao. Een paar mariniers van de basis Parera hadden zich verstopt op het kleine eiland en speelden voor ontsnapte gevangenen. De landingsdivisie moest ze opsporen. Op de foto hiernaast passeren we Klein Curaçao.






- Bon Bini Bonaire -

   Op een weekend voor anker bij Kralendijk werd er door het plaatselijk bestuur een feestavond gegeven met muziek, dans en eten. Dit was een traditie dat gedaan werd bij elk nieuw stationsschip van de marine. Het was er gezellig, hoewel er maar weinig mensen op Bonaire leefden. Verder werden er tochten gemaakt naar de Flamingo's die er leefden en enkele andere bezienswaardigheden. Er was op het eiland 1 openlucht-bioscoop dat s'avonds alleen open ging als er mensen naartoe kwamen. Verder was er niet veel te doen. Er werd door de bemanning wel veel gevist en gedoken. Als NAGI-man had je natuurlijk ankerwacht op de brug maar het was een rustige ankerplaats.





- Bon Bini Aruba -

   Een groep mariniers van Curaçao moest naar Aruba naar hun basis Savaneta terug. Hun vervoer werd de Hr Ms Groningen. Het is maar een kleine tocht, ik denk zo'n 3 uur alles bij elkaar. Er stond een harde passaat en een knobbelig zeetje maar wel veel zon. De mariniers werden op het halfdek geplaatst met hun uitrusting en ja, als je niet regelmatig vaart dan kan je wel eens zeeziek worden...ook als marinier....-:))). Er lagen er dan ook een aantal witjes op het dek met hun hoofd op hun uitrusting. Onze o.o.v.p. zelf sergeant marinier moest opeens vaak op het halfdek zijn en riep dan onschuldig rond dat er toch wel wat witte sneeuwballen op het dek lagen en "als je moet kotsen dan graag aan die kant van het schip over de reling! We moesten wel lachen, maar ik weet hoe ellendig het is als je zeeziek bent. Het afmeren bij Oranjestad was vaak een lastige klus. De harde wind stond aflandig en je moest een scherpe draai maken om voorbij het koraalrif te komen. Het moest in een keer goed ander kwam je met de kont van het schip op het rif.
















Op Aruba kon je heerlijk vertoeven. De plek waar wij graag naar toegingen was Eaglebeach vlakbij de marinierskazerne Savaneta. Daar konden wij na het strand douchen en wat drinken kopen. Het zand op het strand was zo wit dat het pijn aan je ogen deed en wij de indruk hadden dat je alleen al van het zand bruin werd. Als je goed in je slappe was zat kon je naar het casino waar er enkelen van waren op Aruba in hotels. Voor twee dollar huurde je een stropdas van het casino en je kon een gokje wagen aan het roulettespel of iets anders. De drankjes waren ons veel te duur daar, die haalden wij wel in de stad ergens. Wat ik me nog goed kan herinneren waren de Ritz-wagentjes op Aruba die ijs en zuurzak verkochten, een limonade die goed tegen de dorst hielp. Het was altijd prettig om op Aruba te zijn. De bevolking was anders dan op Curaçao. St Nicolaas op Aruba had vaak veel last van stank van olieinstallaties maar ik hoorde dat die al weg zijn.





   Het Britse fregat HMS Bacchante deed dienst als stationsschip in de Caribische zee en was op bezoek in Curaçao. Het was nog een vrij nieuw schip, enkele jaren oud. Al snel werden er plannen gemaakt om samen op patrouille te gaan richting Jamaica en dan gedurende de trip oefeningen houden. Op de dag van vertrek ben ik samen met een andere collega van de NAGI aan boord gegaan van de Bacchante. Wij zouden die dag doorbrengen in hun commandocentrale en later per lichte lasten weer terug aan boord van de Groningen gaan. Op die dag stond de oefening in het teken van een vliegtuigaanval van een S2N van onze marine-luchtvaartdienst te HATO. Het leuke van die oefening was dat men niet wist wanneer de aanval zou plaats vinden. De ontvangst aan boord van de Bacchante was allerhartelijkst en we werden terstond meegenomen naar de commandocentrale. Na wat koffie en de onvermijdelijke cake werd alles bekeken in de centrale terwijl het schip ondertussen de Annabaai uitvoer, de Groningen achterna. Het schip had een geïntegreerde radarplottafel. Zoiets had de Nederlandse marine alleen op de nieuwe fregatten. Het voordeel van zo'n radarplottafel is dat je geen peiler meer nodig hebt. Verder stond er aan apparatuur ongeveer hetzelfde als wij aan boord hadden, alleen was alles beter en ruimer ingedeeld.

Tussendoor nog even naar de kaartenkamer geweest voor een bezoek aan de kaartenpaai die ik al eerder had ontmoet op de basis. Daar hebben we wat tekengerij uitgewisseld, zoals Rothring tekenpennen die hij niet kende. Van hem kreeg ik o.a. een groot vel met doordruksymbolen van boeien en kabels en een handig boekje met Engelse nautische afkortingen. Inmiddels was het tijd voor de warme lunch die goed was en natuurlijk weer werd afgesloten met een stuk cake. Nauwelijks terug in de commandocentrale of het alarm ging af, "general quarters, air raid! De ratten van onze MLD hadden de middagrust en het middageten uitgekozen voor een aanval.....-:))) en niet met 1 maar 2 vliegtuigen. Goeie zet! Op de luchtwaarschuwingsradar waren ze goed te zien. Het duurde wel even voor ze er waren maar alles was klaar voor de ontvangst. Al snel kwamen ze nader met het zonnetje in hun rug, 1 heel laag de ander hoger. De artillerie heeft zich kunnen uitleven met hun richtoefeningen. Ik vroeg me af waarom ze op de Hr Ms Groningen niet beter hadden opgelet en het bekende trucje met de IFF hadden gedaan. Of zou dat bij onze MLD al bekend zijn geraakt? In de middag na de oefening nam de commandant van de Bacchante zijn intrek in de commandocentrale. Hij vertelde dat hij ons graag langer aan boord had willen houden maar dat zij naar Bermuda gingen en wij naar Jamaica. De rest van de middag hebben wij wat aan het radarplot gezeten tot het tijd was om te worden overgezet naar de Groningen. Het weer was weer schitterend met een kalme zee, dus waarschijnlijk zou ik geen natte voeten krijgen, tenminste... als de mannen op de Groningen daar niet op uit waren..:-)). Zwemvest om, muts op en naar de bak om aangehaakt te worden, de Groningen kwam al langszij. Op de bak bedankt voor de gastvrijheid en goede reis gewenst! We kregen geen natte voeten, wel werd er bij het aan boord stappen van de Groningen gezegd: als je maar bang bent! Nou daar had ik echt geen last van.

God speed Bacchante!

HMS Bacchante werd later verkocht aan de marine van Nieuw Zeeland.





- bezoek aan Jamaica -

Aangekomen op Jamaica meerden wij af aan een pier waarvan aan de andere kant een Amerikaans marine hospitaalschip lag. Aan boord van dat hospitaalschip stonden veel verpleegsters te kijken hoe wij aan het afmeren waren. "We like your shorts!" was een veel gehoorde kreet en ja, we zijn daar aan boord geweest voor een paar bezoeken..-)) ... het ambassadeurswerk ging immers altijd door. Het verblijf op Jamaica zou een week duren.







   Passagieren werd gedaan in groepjes van 3 of meer man in verband met de onveiligheid op het eiland. Er werd een bustocht gemaakt naar Montego Bay die prachtig was. Een goede gelegenheid om het eiland te zien. Er groeit werkelijk van alles. Ook werd er bauxiet gewonnen wat het water een rode kleur gaf. Ook in die tijd was een groot deel van de bevolking arm en werd er voornamelijk geleefd van touristen. De Amerikaanse dollar was het geliefde betaalmiddel. Een bustrip naar een oude suikerriet-plantage heeft indruk gemaakt. Hoe de slaven daar vroeger woonden en moesten werken. Twee dagen naar Montego Bay geweest met een paar stapmaatjes en je waant je daar in het paradijs. Het riviertje dat de bergen afkomt en in zee stroomt met kristal helder water. Je kon er heerlijk eten in de verschillende gelegenheden aan de baai. Tussendoor nog naar een feest (dans) avond aan boord van het hospitaalschip geweest en dat was erg gezellig. Alleen werd er geen bier getapt dus maar aan de pineapple en andere frisdranken. De week vloog om en voor we het wisten waren we al weer aan het zeeklaar maken. Goodby Jamaica, het was prachtig, we gingen weer op weg naar Willemstad.

[volgende pagina]

[terug]

- © by HWK - foto's 1971 -