de west met Hr Ms Groningen

- 1971 - Een term van negen maanden als stationsschip op Curaçao -
   De thuisbasis is de marinebasis Parera aan het Schottegat te Curaçao. Het wapen van de basis is links afgebeeld.


- de oversteek en aankomst -
Precies weet ik het niet meer maar ik dacht dat wij ongeveer een kleine twee weken de oversteek naar het Caribisch gebied hadden gemaakt. De eerste haven die wij aandeden was Barbados om te bunkeren. Hier zijn wij twee dagen gebleven en konden even de benen strekken. Tijdens de oversteek hebben wij goed weer gehad en eenmaal een eind om de west werden de dagen al warmer. In de commandocentrale was niet veel te doen. Het tactisch plot was nagenoeg altijd leeg, niets te melden. Een mooie gelegenheid om tijdens de wacht de administratie van de kaarten en boeken ter hand te nemen.




...This is double U ... double U, ... C.....!
Voor het nemen van het radio teidsein was ik inmiddels overgegaan van Parijs naar Washington. De tijdszones in en uit maakte ik een dagelijks klokkenrondje door het schip en praaide de juiste tijd door. Op enkelen wachten werd het generaalplot gebruikt voor een spel. Analyser 2 werd erop aangesloten en op hand gezet. Op het plot werd een ingewikkeld patroon van fjorden gezet waar je op hoge snelheid doorheen moest varen. Als je onhoog liep was je af! Verder waren er schietwedstrijden met het pistool op het halfdek, een weekend-kwis en veel, heel veel zonnen op het dek en turen naar de vliegende vissen en dolfijnen. Veel films gezien in het cafetaria waarbij je op de grond zat en vaak in een plas bier van een onhandig iemand zat....-:)  Nog nooit was het zo rustig aan boord van een oorlogsschip. Het kleurenschema werd goed bijgehouden want niemand wilde als "sneeuwbal" aankomen op Curaçao. Het schip zou de Hr Ms Overijssel aflossen dat weer naar Nederland zou gaan.






Iets waar ik nooit genoeg van kreeg was het kijken naar dolfijnen tijdens de oversteek. Zodra een groep dolfijnen ons schip in de gaten hadden zwommen ze om het hardst om bij ons te komen en dan urenlang op de boeggolf van het schip mee te zwemmen. Hierbij doken ze vaak over de boeggolf en over elkaar heen. Tijdens oefeningen in de Caribische zee kwamen zij vaak op ons af en verstoorden met hun sonargeluiden het zoeken naar een onderzeeboot. Niet bekend is of zij de sonargeluiden van ons schip kunnen waarderen, maar het was wel opmerkelijk dat wij met onze sonar die dolfijnen schenen aan te trekken. Vaak kwam dan een klacht uit de sonarhut: daar komen ze weer hoor, een flinke school!


Opmerkelijk is dat veel zeevarenden deze zoogdieren graag zien en horen. Treurig is, dat in de wateren rond Japan deze dieren vaak massaal worden afgemaakt door ze in netten te verdrinken uit angst voor de vistand. Maar ja, wat kan je verwachten van een volk dat alles eet wat kruipt, zwemt, loopt en vliegt? Verder zijn veel zeevarenden ook niet vies van het storten van afgewerkte olie e.d. in zee.





Op Barbados werden wij bij aankomst uitgenodigd om gebruik te maken van het strand van een hotel. Het hotel lag er mooi bij aan de kust met veel palmen e.d. Hier hebben wij twee dagen in de zon liggen bakken en veel aan snorkelen gedaan. De lucht was er opvallend schoon en je kon zover kijken als mogelijk was want Barbados ligt nagenoeg alleen, aan het begin van het Caribische gebied. Het is een belangrijke bunkerlocatie voor veel schepen die de oversteek maken. Aan het strand gebeurde de eerste kleine ongelukken. Iemand van ons zwom zonder badschoenen en trapte in een zeeegel. Da's pech want die stekels breken af en de rest moet er uitzweren. De scheepsarts hing enkele adviezen aan het publicatiebord over zonnebrand, zwemmen e.d.. Ook werd er bij het middageten een zouttablet verstrekt.






- Bon Bini Sneeuwbal -
Van Barbados naar Curaçao was maar een kort tripje. Tenslotte konden wij ons opmaken voor de binnenkomst van Willemstad. De pontjesbrug over de Annabaai lag niet in de weg want die lag op Schottegat na te zijn aangevaren door een Duitse tanker. De nieuwe brug was nog niet af, er staken twee stukken vanaf de beide oevers naar elkaar toe. Alle hens aan dek en front maken over stuurboord naar het fort met de vlag. Een klein stuk rechtdoor en dan stuurboord uit het Schottegat in naar de Rimasteiger van marinebasis Parera. Daar stond de bemanning van de Overijssel al klaar om de trossen aan te nemen en met meelballen te gooien naar ons "verse sneeuwballen".















- tropendienst -
Zodra we waren afgemeerd ging de tropendienst in, d.w.z. s'morgens om 6 uur op en s'middags om 2 uur vrij. Elke middag kwam er een legerwagen van de basis die ons naar Michielsbaai bracht. Dat was een marine locatie met een paar gebouwen en een restaurant/bar aan Michielsbaai. In het weekend mocht je er ook logeren, als je tenminste vrij van wacht en meerderjarig was. Op de basis Parera was ook een openluchtbioscoop en een mooie tennisbaan waar wij veel gebruik van maakten. Afgemeerd aan de Rimasteiger mocht je geen gebruik maken van het toilet aan boord maar kon je aan de wal naar een toiletgelegenheid die vlakbij stond. Er was weinig stroming in het water van Schottegat zodat het onfris was om de scheepstoiletten te gebruiken. Ook kregen we een 'schouw' (sloep) van de basis in bruikleen om als pendeldienst in te zetten naar Willemstad. (sloep naar de wal) In Schottegat bevonden zich ook enkele installaties van de Shell en soms kon het er stinken als er weinig wind stond. Zo af en toe kwamen er wel eens tankers vlakbij afmeren en dan was er bezoek over en weer. Zo kan ik mij nog goed de tanker Kaaphoorn herinneren waar we een bezoek aan brachten en over en weer een gezellig potje bier gingen drinken.

[terug]

[pagina-2]