Opmerking: de hoge trap naar de duinen is minder geschikt voor rolstoelgebruikers. Het alternatief is het volgen van het fietspad op het Molenslag, richting kerkje van Ter Heijde en daar de route weer opnemen.

We beginnen de wandeling bij het gemeentehuis aan de Choorstraat. Aan de achterzijde van het gemeentehuis is voldoende parkeergelegenheid.

Het uit 1982 daterende gemeentehuis is gebouwd op de grond waar het St. Jozefklooster heeft gestaan. Een deel van de met klimop begroeide muren van de kloostertuin zijn hier nog te zien.

Straks, als we na ruim anderhalf uur wandelen terugkomen bij ons vertrekpunt, benaderen we het gemeentehuis vanaf de andere kant en zien we hoe het oude klooster deels is opgegaan in het nieuwe cultureel centrum De Noviteit en verder is verbouwd tot ruim veertig woningen.

Mariagrot

Op de binnenplaats van het gemeentehuis ligt fraai geëtaleerd de kei waarover het verhaal gaat dat deze het inmiddels niet meer bestaande Slot Polanen heeft vernield. We lopen rechtdoor het terrein van het raadhuis af, slaan rechtsaf de Choorstraat in en werpen nog even een blik op het originele wapenschild van Monster uit 1740 aan de gevel van het gemeentehuis. Dan langs de bakker tot we aan onze rechterhand voor de rooms-katholieke kerk van de Heilige Machutus staan. Loop even langs het mortuarium naar de achterkant van de kerk om daar de Mariagrot te bekijken. Een kleine bedevaartplaats, het Lourdes van Monster.

We gaan terug naar de Choorstraat, zien op de kerk een plaquette van de eerste steen waarop typisch Westlandse namen als Thoen en Groenewegen staan, en vervolgen onze weg naar rechts. Bij de splitsing dan linksaf de Burgemeester Kampschoërstraat in en vervolgens rechtsaf de Van Goghlaan.

We staan nu midden in de Zwartenhoek, een van de eerste woonwijken van Nederland gebouwd als woonerf. Jaren zeventig, tachtig huizen op voormalig kassengebied.

We lopen linskaf via het Mozart dwars door de wijk met twaalfhonderd huizen, een visvijver, groen en watertjes. Via het Vivaldi, langs de kinderboerderij, Obrecht en Johannes Vermeerstraat, links de Rubenslaan in en rechts de Jan Steenstraat in om op de Molenweg te komen. Links is molen De Vier Winden al te zien.

Atlantik Wall

Het huidige exterieur van de molen stamt uit 1882, maar in de boeken komt hij al in de twaalfde eeuw voor. We laten de molen rechts liggen en lopen rechtdoor in de richting van de duinen, met uiteindelijk aan onze rechter- en linkerhand de terreinen voor respectievelijk de zomercamping en het parkeerterrein om vervolgens de trappen van het Molenslag op te klimmen. (het alternatief voor rolstoelen is hier: vóór de camping/parkeerplaats, linksaf het voetpad volgen naar Ter Heijde)

Van hieruit hebben we een riant uitzicht op o.a. de toren van Poeldijk, de watertoren van Monster en de Bloedberg. Deze ‘berg’, die uitkijkpost zou worden over een fraai aangelegd bos dat er door de Tweede Wereldoorlog echter nooit is gekomen, was in de crisisjaren ’30 een werkverschaffingsproject voor werklozen.

We slaan linksaf op de eerste duinenrij (Lijnbaan) en lopen richting Ter Heijde, het dorpje met de rode daken. Daar zien we het enige echt oude overblijfsel van Ter Heijde: het kerkje (linksaf). Bedreigd door de zee en de Duitse bezetter. Tijdens de Tweede Wereldoorlog is het dorpje, op deze Hervormde kerk na, afgebroken voor de aanleg van de Atlantik Wall. Na de oorlog is Ter Heijde herbouwd, waardoor alle huizen even oud zijn en op elkaar lijken.

We lopen rechtdoor het dorpje uit en komen op een pleintje met daarop twee kanonnen. Antieke exemplaren die een herinnering zijn aan de Slag bij Ter Heijde op 10 augustus 1653, waarbij Maarten Harperszoon Tromp in de strijd met de Engelsen sneuvelde.

Hier dichtbij staat ook het ‘kousenpaaltje’, de plek waar de vissers vroeger hun sokken uitdeden begonnen met de verkoop van hun vis.

Aan onze linkerhand verrijst de nieuwbouwwijk De Kleine Geest, maar kijk ook nog even achterom, nogmaals naar de fameuze rode daken van Ter Heijde.

We lopen de Heijdseweg in en slaan aan het einde rechtsaf de Rijnweg in, op weg naar De Grote Geest, een nieuwbouwwijk met allure. Om dat nieuwe stukje Monster bekijken slaan we rechtsaf de Westerduinlaan in. Duinen, zand en zee komen in de architectuur van de huizen en in de stedebouwkundige planning terug. Golvende terrassen, helmgras en schelpen langs de paden.

We lopen de Duinvallei in en zien aan onze rechterhand de grafkelder van de familie Herkenrath. Een particuliere begraafplaats van een familie die een groot aantal notabelen heeft voortgebracht. De eerste Herkenrath vestigde zich in Monster rond 1790. De laatste bijzetting in het graf dateert uit 1906. De grafkelder is inmiddels in handen van de gemeente.

Spookhuis van Monster

We gaan terug naar de Westerduinlaan en lopen rechtdoor naar de Wilhelminastraat. Rechts op de hoek verrijst het ‘spookhuis van Monster’. Het is niet voor te stellen dat het heerlijke huis met het schitterende rieten dak een spook herbergt, maar de verhalen doen je de rillingen over de rug lopen. Nachtelijke geluiden, wc’s die worden doorgetrokken, de verschijning van een oude vrouw op een bed. Ze hebben in elk geval twee kopers na korte tijd uit het huis verjaagd. Het is overigens weer bewoond door mensen die in hun vorige huis ook al ‘spoken’ hadden en daarmee uitstekend kunnen leven.

We slaan linksaf de Hortensiastraat in. Na een paar honderd meter slaan we vervolgens rechtsaf de Zeestraat in en komen uit op het Kerkplein met de oude Hervormde Kerk –die al in 1238 wordt beschreven- en een kopie van de originele waterpomp. Het mondstuk en de bronzen rosette van de pomp zijn overigens wel authentiek.

We lopen om de kerk heen, de Havenstraat in, terug richting ons beginpunt, en slaan de Kloosterlaan in. Hier zien we het voormalig St. Jozefklooster, dat is gerenoveerd en uitgebreid met appartementen en het cultureel centrum. Een uitgelezen plek om even uit te blazen na een pittige wandeling.